ZENUWPIJN.

9.2 SOLK (deel 2)

Foto door cottonbro via Pexels

Met de praktijkondersteuner hebben door de tijd heen een aantal gesprekken plaats gevonden. Al met al ruim een jaar. Eerst wekelijks, daarna maandelijks (alsof 1 keer per maand een half uur langskomen helpt, volgens mij haal je dan je eigen theorie, dat mijn klachten psychisch ofwel psychosomatisch zouden zijn) onderuit want iemand met psychische problemen help je niet in 30 minuten per maand).

Ik weiger te geloven dat mijn pijn en vermoeidheid vanuit de psyche ontstaan. Hij kan mij niet overtuigen dus we belanden in een soort van patstelling waarbij het de vraag is wie er het eerst gaat toegeven. Hij weet nog niet dat als het moet ik heel veel geduld heb. Ik heb het gevoel dat er naar iets wordt gezocht om mij maar koest te houden.

Ik hou van filosoferen en ik zet mijn ongeloof graag bij met stellingen. Bijvoorbeeld: als je reïncarneert is de theorie dat je lichaam sterft maar je ziel gaat verder. Dat betekent dus dat lichaam en ziel twee aparte dingen zijn. Anders zou je ziel ook sterven als je lichaam sterft. Dus hoe zit dat met je hoofd en lijf en ziek worden? Ik heb altijd het idee dat de wetenschap maar iets verzint aangaande relatie tussen lichaam en geest. Omdat de meerderheid daarin geloofd (en ik niet) moet er alles aan gedaan worden om mij te overtuigen. Het is een soort van hype en na een aantal jaar is er weer iemand die een nieuwe theorie bedenkt. Ik krijg te horen dat ik niet zo zwart wit moet denken.

Leg maar eens uit dat pijn zo overweldigend kan zijn dat denken niet eens meer mogelijk is. Maar daar wil de praktijkondersteuner het niet over hebben. Over zwart wit gesproken.

Een paar jaar geleden moest je na een herniaoperatie veel rusten en kreeg je zes weken bedrust. Inmiddels meent men dat je veel moet lopen en bewegen. En zo wisselt de medici net zo snel van mening als ik stellig aan mijn mening vasthou. Ik geloof er gewoon niet in. En dat is mijn goed recht vind ik. Ik onderbouw dat ook graag naar de medici. Net zoals de theorie van ‘gedachten bepalen hoe je je voelt’. Ook zo’n apart iets. Ik heb al gezegd, over tien jaar komen jullie daar weer op terug en is het wat anders omdat dan een nieuwe bobo is opgestaan met een zogenaamde oude wijsheid. Intentie is wat geldt, niet wat je denkt. Intentie vanuit integriteit.

Als ik eenzaam ben en ik ga denken dat het niet zo is dan gaat die eenzaamheid nog steeds niet weg. Al denk ik mij suf. Mijn mening is dat leren erkennen, accepteren, nee, aanvaarden en ermee omgaan een logischere weg is als het gaat om dit voorbeeld. Maar men wil mij wel helpen met anders denken, niet met het oplossen van eenzaamheid. Vervolgens zucht de praktijkondersteuner omdat de manier waarop ik de kracht van gedachten vertaal niet correct is; volgens hem dan.

Nu wordt deze opstandigheid en het verkondigen van mijn eigen mening en overtuiging niet op prijs gesteld. “Je bent een betweter”, zegt de huisarts een keer tijdens een consult tussen de afspraken van de praktijkondersteuner door. “Als ik iets mag vinden mag hij dat ook vinden”, denk ik dan. Dat ik het niet sjiek vind dat hij dat zegt hou ik nog even voor me.

Ik word geacht aan te nemen wat de dokters zeggen. Want zij weten het beter. Na een aantal gesprekken merk ik dat mijn weerstand minder wordt. De eerste twijfel komt opzetten. Ik dacht: “Als ik nou eens meega in zijn theorie, misschien levert het wat op. Stel dat hij gelijk heeft. Stel. Dan kan ik ook van mijn pijn afkomen.” Eens kijken wat er gebeurt. We komen anders niet verder. Van buiten met de stroom meegaan maar innerlijk trouw blijven aan jezelf.

Als hij een goeie psychedokter is heeft ‘ie door dat mijn overstag gaan niet echt is. Het wordt voor mij een test. Want als hun theorie klopt en ik ga daarin mee zouden ook mijn pijnklachten af moeten nemen. Toch? Dat is toch wat ze zeggen?

Achteraf stom dat ik dat heb gedaan want later kreeg ik keihard op mijn bordje dat ik dus verschillende dingen vertel. Dat ik eerst niet geloof dat het psychisch is, dan wel, dan weer niet. Tja, zo kan het ook. Alles wat je zegt kan en zal tegen je gebruikt worden. En mijn klachten werden trouwens niet minder. Het zou nog ruim een jaar duren voordat ik daarvan af zou komen. Tijdelijk.

Vaak sprak ik met vrienden hierover. Zij kennen mij goed en begrepen er soms niks van. Hadden dezelfde vragen als ik en waren verontwaardigd over de gang van zaken. Dat heeft mij gesterkt. Ik weet dat mijn vriendschappen eerlijk zijn en als zij in dezelfde lijn hadden gedacht als de huisarts en praktijkondersteuner hadden ze dat zeker tegen mij gezegd. Ik vond het zo raar dat iedereen achter mij stond behalve de artsen. Ik zei wel eens tijdens weer een of ander consult: “Ik zou al mijn vrienden wel mee willen nemen want ik weet niet meer hoe ik het uit moet leggen.”

De reactie was doorgaans: “We horen je wel maar je hebt zelf het gevoel dat je niet gehoord wordt.” Dan was ik weer uit het lood geslagen. Geloof me, op een gegeven moment weet je gewoon niet meer wat je moet zeggen want alles lijkt te worden verdraaid of lag aan mijzelf. Maar dat ik zo denk ligt ook aan mij want ze zeggen: “Wat je denkt is wat je voelt.” Ja, dan ben ik uitgeluld. Het leek wel hersenspoeling. ‘Hikkend van de slappe lach vertelde ik aan mijn beste vriendin: ‘Als je al niet koekoek bent dan wordt je door psychedokters wel gek gemaakt.’