Q-koorts

2017-2020 FiQht or fliQht

2017. Het jaar waarin ik na tien jaar een diagnose kreeg. Het jaar waarin ik koos voor het leven. Het jaar dat Vereeuwigd op mijn pad kwam. Het jaar waarin ik vocht tegen alles wat het leven (had) (ge)bracht. Het jaar dat ik tegen mezelf zei: “Wat er ook gebeurd, dit gaat nooit meer gebeuren.” En met dit bedoelde ik de depressie veroorzaakt door Q-koorts, onbegrip, verloren jaren, geen identiteit meer hebben, tien jaar verlies en het handelen van het Radboud wat me gebroken had. In 2017 ging hier een streep onder. Al die bladzijden maakte ik net als de belastingdienst in de toeslagaffaire: zwart. Dit mocht nooit meer gebeuren.

Ik deed impulsief mee aan project Vereeuwigd, niet wetende dat dit een keerpunt zou zijn en nu, anno 2020, als een basis is geweest voor alles wat er daarna is gebeurd. De afgelopen jaren heb ik letterlijk en figuurlijk gevochten als een leeuw. Voor kwaliteit van leven, voor zingeving, voor er mogen zijn, erkenning, voor mijn lijf, mijn geest. Niet wetende dat ik alleen maar in gevecht was met mezelf. En we weten het allemaal, dat laat zijn sporen na. Maar ik had het nodig. De intense woede, het verdriet en de onmacht moest eruit. Uit mijn lijf.

Nu ik op het punt ben gekomen dat ik rust vind, het vechten niet meer hoeft, uit de fight of flight modus ben gestapt heb ik door een ander gek toeval eindelijk het boek aan kunnen schaffen wat Gert Willen Haasnoot heeft gemaakt van Vereeuwigd. En het is prachtig geworden. Toen ik het vanmorgen uit de brievenbus haalde voelde ik oprecht dat ‘het goed was’ zo.

En nu verder. Ik heb deze keer geen plannen behalve blijven schrijven. Stapje voor stapje. De komende tijd ga ik voor het eerst sinds jaren eens leven naar wat mijn lijf vraagt. Ff wat minder PEM-men zeg maar. Met een (nieuw) boek. Op de bank.