ZENUWPIJN.

34. Doorgaan

Foto door Miguel Á. Padriñán via Pexels

‘DOORGAAN’

1q84, besliste Aomame. Qutienvierentachtig. Laat ik deze nieuwe wereld zo noemen. De q staat voor question mark – vraagteken.

Al lopend knikte ze.

Of ik het nu leuk vind of niet, ik ben in het jaar 1q84 verzeild geraakt. Het jaar 1984 zoals ik het ken, bestaat nergens meer. Het is nu 1q84. De lucht is anders, het landschap is anders. Deze wereld is van een vraagteken voorzien, en ik moet zo snel mogelijk een manier zien te vinden om me eraan aan te passen, zoals een dier dat is losgelaten in een bos dat het niet kent. Om mezelf te beschermen en zo lang mogelijk in leven te blijven, moet ik de regels die hier gelden zo snel mogelijk zien te begrijpen en me daarnaar te gaan gedragen.

Uit: Haruki Murakami- 1Q84

Ieder hoofdstuk wat ik heb gepubliceerd voelde als kotsen na een kater. Smerig maar tegelijkertijd een opluchting. Alles was al jaren geleden geschreven. Meestal vlak na een bezoek aan arts en/of ziekenhuis. Ik nam me voor om er een boek van te maken. Want wat ik meemaakte, en inmiddels weet ik, anderen ook, dat moest en zou de wijde wereld in.

Nu ben ik vrij lui aangelegd. Als ik iets wil dan gebeurt het ook. Alleen heb ik nooit echt de intentie om er alles voor te geven. Ik ben gewoon geen doelenmens. Althans, over het algemeen stel ik doelen, onderbouwd met allerlei argumenten die op dat moment goed passen, en stel ik ze snel bij als ik niet in korte tijd kan bereiken wat ik voor ogen heb.

Zo ook dus mijn so called ‘boek’. Ik maakte een zwieperd naar links en rechts en begon gewoon met het publiceren van de hoofdstukken online. Lekker duurzaam. Ik paste hier en daar wat aan en klikte op de button: nu publiceren.

Hoe vaak mensen hebben gevraagd of als aanname stelde: ‘Je schrijft zeker om te verwerken?’ En elke keer zaten ze ernaast. Alles had ik al geschreven. Niet om te verwerken maar om misstanden aan het licht te brengen. Om ogen te openen. Om anderen zich te kunnen laten herkennen. Om zoveel redenen maar niet om te verwerken.

Wat ik niet zag aankomen is het volgende; Ik voelde me na publicatie van elk hoofdstuk lichter, rustiger, opgelucht en blijer. Alhoewel er nog ruim 20 hoofdstukken op de digitale boekenplank liggen heb ik de kern van Zenuwpijn. naar buiten gegooid. Ik merkte na elk hoofdstuk dat ik iets kwijtraakte. En dát voelde heerlijk! Het vuil stond aan de weg en hoefde alleen maar opgehaald te worden: nu publiceren.

Nee, Q-koorts is nog steeds een open wond. Ach, wat zeg ik, niet zozeer Q-koorts maar wel een beperkt lijf dus van verwerken is geen sprake. Wat ik eerder schreef: Het is steeds opnieuw aanvaarden. Bij tijd en wijle laaien oude emoties op. Maar ze zwakken ook weer af.

Het is een soort loop van thema’s. Over al die thema’s wil ik schrijven, nee, liggen er nog hoofdstukken op de plank. Ik ga ze alleen publiceren op verzoek 😉.

Ondertussen start voor mij een nieuw boek. Ook op deze website. De laatste 6 maanden van het jaar 2021 hebben ervoor gezorgd dat ik in een nieuw proces zit en daar past een nieuw verhaal bij.

En dat is doorgaan. Doorgaan is steeds opnieuw beginnen.