Q-koorts

5 10 Q 1000

Er is een verschil tussen ‘tot nu toe’ en ‘van nu af aan’. 

Niemand weet hoe erg het is, tenzij hij het zelf een keer heeft ervaren. Je kunt over pijn niet eenvoudig generaliseren. Elke pijn heeft zijn eigen typische kenmerken. Om Tolstojs beroemde woorden eens te variëren: “Elk geluk is ongeveer hetzelfde, elke pijn doet zeer op zijn eigen wijze.”

Uit: 1q84 van Haruki Murakami

Tien q vierentachtig (1q84) is een boek waarin een jonge vrouw in een andere wereld terecht komt.

Zo voelt Q koorts voor mij ook. Ik ben in een nieuwe wereld terecht gekomen waar ik de spelregels niet altijd van ken, waar ik soms de taal niet van spreek of weet wat de gebruiken zijn van dit nieuwe land. Alles is hetzelfde maar toch anders, zonder dat ik er soms de vinger op kan leggen.

En nu is er hèt nieuws. Het nieuws dat ons sinds gisteren bezig houdt. Dat de Q koorts patiënten, die vooraf aan een aantal opgelegde regels voldoen en iets moeten bewijzen wat de artsen al niet kunnen bewijzen, namelijk het moment van besmetting, een maximaal bedrag van vijftienduizend euro kunnen krijgen. Maximaal.

Een medepatiënt schreef dat hij gefeliciteerd werd, die felicitaties kreeg ik ook. Ik werd er misselijk van. Gemengde gevoelens buitelen over elkaar heen. Er wordt veel gezegd en geschreven en het lijkt wel alsof het nieuws nu pas in daalt. Iedereen heeft nu zoveel emoties, zoveel personen met een eigen verhaal. Ik worstel met diepe gevoelens, mijn verhaal. Oude wonden worden weer opengehaald. Ze hebben nooit de kans gehad om te helen.

We hebben allemaal zoveel verloren, dat is in geen euro uit te drukken. Het bedrag zal nooit hoog genoeg kunnen zijn, nooit. En de pijn? De pijn gaat ook nooit meer weg. De prijs die we hebben betaald is te hoog. En misschien, heel misschien krijgen we daar nu een stukje van terug, een fractie, maar dan moet je wel aan de voorwaarden voldoen.

Q(uery) koorts. Een groot vraagteken. Een andere wereld.