Q-koorts

AandaQht

Foto door Renda Eko Riyadi via Pexels

Ken je dat? Dat er een deuntje of liedje in je hoof zit wat er niet uit gaat? Dat heb ik al een tijdje met iets wat over Q-koorts gaat en eigenlijk helemaal niet over Q-koorts gaat. Het zoemt al een tijdje rond, in verschillende bewoordingen.

Door corona is er meer aandacht voor Q-koorts. En last but not least…”jullie hebben de weg vrijgemaakt voor wat corona patiënten nu mee maken.” Ik weet het niet. Eigenlijk wilde ik er niet over schrijven of juist daar aandacht aan geven maar helaas. Ik kan het niet laten. En aangezien ik geen Q-koorts klankbord in het echte leven heb is de pen toch de enige manier.

Laat ik beginnen met de zogenaamde stelling dat er door corona meer aandacht is voor Q-koorts. Aandacht voor Q-koorts is altijd goed. Helaas speelt mijn dagelijks leven zich niet af op het niveau waar deze stelling betrekking op heeft en maakt alleen maar dat er juist minder aandacht voor is. Het is juist het tegenovergestelde. We hebben al heel wat bizarre reacties van onze omgeving moeten verwerken en nu ervaar ik op persoonlijk niveau een nieuw level. Een upgrade in botheid laat maar zeggen…

Onlangs had ik iemand aan de telefoon die jammerde over een bekende die corona heeft/had. “Diegene is nog zo moe, het is echt heel erg hoor”, kreeg ik te horen. Mijn reactie was: “Ik weet er alles van, het zijn bijna dezelfde klachten als bij Q-koorts en wij leven er al jaren mee, dat is inderdaad heel heftig.” Ik kreeg de volgende reactie: “Ja…(stilte)…ja…(stilte)…en vervolgens ging het verder over die persoon die ook nog iemand is die op de schaal van botheid een 10 scoort als het gaat om opmerkingen over Q-koorts. Voordat ik helemaal uit de school klap is het beter om het nu bij dit voorbeeld te houden maar ik kan er wel tien blogs aan wijden.

Dit is het dagelijks leven. Ik kan toch niet echt zeggen dat corona een positief effect heeft op de aandacht voor Q-koorts. Het overschaduwd juist door de omvang van de pandemie. Tevens denk ik dan: “Voor COVID is er binnen een jaar een vaccin.”

Enniewee…Onlangs was ik bij mijn huisarts. Die plaatste de opmerking dat wij de weg vrij hebben gemaakt voor na klachten die corona patiënten nu meemaken. Ik heb met mezelf afgesproken dat de eerstvolgende die dat zegt een pof op de neus kan verwachten. En ik zeg…kan…want ik hou van het verrassingseffect. Uiteraard begrijp ik best hoe het bedoeld wordt alleen in de emotionele wereld voelt het anders en ja…door Q wil dat nog wel eens een eigen leven gaan leiden. Hoe kan het dan dat er op alle niveaus nog steeds geen serieuze aandacht is en erkenning voor ONZE klachten? Dat we zelfs op sommige momenten niet eens geloofd worden? Dat er geen onderzoek is, een pil, een spuit of wat dan ook? En waar zijn we met zijn allen? Waarom staan we niet op de barricade nu? Net als de COVID’s? Juist wij zouden nu zo hard moeten gillen, schreeuwen, roepen. Waarom is er geen Q-koorts affaire?

Oh nee, kak, vergeten, we hebben Q-koorts en geen energie hiervoor want we zijn ZIEK.