Q-columns

aQtiveren

Foto door Padli Pradana via Pexels

Het woord activeren is in Q-koorts land als vloeken in de kerk en tegelijkertijd de duivel aanbidden. Ware het niet dat na twee jaar corona, actief worden een beetje een andere betekenis krijgt. Al blijft het toch iets van een ding.

Activeren wekt veel verschillende reacties en emoties op. Nadat alle maatregelen van de afgelopen twee jaar zo’n beetje opgeheven zijn merk ik dat ik moeilijk in beweging te komen ben. In de breedste zin van het woord. Contacten blijven moeizaam. Ook van mijn kant. Buiten lijkt heel ver weg. Laat staan iets gaan ondernemen. Ik voel geen enkele prikkel om iets op te pakken en oude hobby’s geven geen voldoening meer.

Om dit te doorbreken, poging weet ik veel hoeveel heb ik bedacht om weer te beginnen met wandelen. Het is niet dat ik daar plezier aan beleef maar er moet iets gebeuren. Dus vorige week maandag propte ik mijn doppen in de oren, wandelmeditatie aan en dwong ik mezelf om èn naar buiten te gaan èn te bewegen. In het kader van activeren. In de hoop dat het meer dingen in beweging zet.

De eerste dagen, want ik sta aan of uit, dus wandel ik gelijk elke dag, schrok mijn lijf zich een hoed. Spierpijn aan alle kanten, buiten adem, slecht slapen en de vraag: waarom doe ik dit? Maar ik dacht: “Ik moet er gewoon even doorheen, ik heb twee jaar niks gedaan, even doorzetten.” Maar je kan denken wat je wil en wandelmeditaties aanzetten wat je wil (al ben ik daar groot fan van), het gaat niet helpen.

Vandaag heb ik het stervenskoud. Mijn rug doet niet meer mee. Hoofdpijn wil eigenlijk geen column schrijven. Op magische wijze heeft mijn huid een enorme ontstekingsreactie en ben ik er nu wel even klaar mee. Ik ga de-aQtiveren en om mezelf toch te vermaken een nieuw plan verzinnen met de vragen: Wat ging hier goed en wat kan beter .