Q-koorts

BoinQ

Daar zijn ze weer. Terug van weggeweest. De grenzen. De dagelijkse beperking(en) waarbinnen mijn leven zich hoort af te spelen. Opgelegde grenzen door Q koorts. Harde grenzen, niet onderhandelbaar.

En ik? Ik boinQ er tegenaan, wil erdoorheen, sla figuurlijk vol ingehouden woede om me heen maar mijn lijf zegt gewoon: "Jammer joh, leuk geprobeerd maar wij slaan harder terug." Na twee maanden duwen tegen mijn beperking geef ik me nu gewonnen. Iets met neus en feiten.

Ik kan wel graag willen maar in dit geval heeft willen en kunnen niks met elkaar te maken. Soms vraag ik mij af wanneer ik dat nu eens eindelijk ga accepteren. Ik blijf momenten houden dat ik denk: "Misschien lukt het nu wel." Maar het lukt niet.

Het is een soort van loop die zich blijft herhalen: Ik blijf binnen grenzen. De grenzen van opstaan, rust, boodschap, rust, huishouden gebeurd door thuishulp, rust, drukte in de vorm van contacten of afspraken goed verspreiden, rust, te heet, te vochtig, te koud weer, rust, op tijd naar bed, regelmaat in eten, geen afspraken 's avonds, soms een wandeling, rust, niet langer dan een half uur autorijden, rust.

Los van alle pijn, brainfogs, hartkloppingen, koortsaanvallen die ik heb binnen deze grenzen lijk ik dan redelijk de dagen door te komen. Dan popt er een ballon op in mijn hoofd op en denk ik na een tijdje dat ik misschien de grenzen wat kan oprekken. Ik ben dan zo'n eigenwijs die dan ook nog denkt: "Gewoon doorzetten." Dat doen ze bij CGT (Cognitieve Gedrags Therapie) ook en daar claimen ze herstel en genezing.

Maar ik herstel niet en genezing is al helemaal ver buiten mijn/ons bereik. Na twee maanden grenzen oprekken heb ik mijn lesje weer geleerd en kruip uitgeput terug naar de afgebakende wereld. Resultaat: Mijn lijf wordt weer wat rustiger, ik slaap beter, de spierkrampen nemen af en ik ben mentaal meer aanspreekbaar.

Ik ben voorlopig weer 'genezen' van mijn grenzeloze avontuur.

 

Bron: https://ladygt.deviantart.com/art/Boink-340141082