Fabulous!, Q-columns

Boot gemist

Foto door Miguel Á. Padriñán via Pexels

Je kan nog zo fabulous willen zijn maar wanneer de Q-boot komt aanvaren is het gedaan met de pret.

Gisteren zei ik nog tegen iemand: “Wat moet ik nog over Q-koorts schrijven?”

Ik kan niet liegen maar wel met een stalen gezicht zeggen dat het goed gaat. De reactie van mijn gesprekspartner was vanzelfsprekend dan ook: “Mag ik zeggen dat je een soort van berusting hebt?” Dat zit dan toch wat gecompliceerder in elkaar. Er is berusting omdat ik met tijdsperiodes totaal geen zin heb om in de Q-spiraal te zitten. Maar Q-koorts zal Q-koorts niet zijn als het me toch dwingt om ernaar te blijven kijken.

Vorige week was ik weer eens ouderwets ziek. En dan is ziek eigenlijk niet helemaal het goede woord. Mijn benen, een bekend verschijnsel, voelde alsof er een koude wind doorheen waaide. Ik was alle, hoe noem je dat, controle, nee, verkeerd woord maar ik kan niet op het goede woord komen, iets met motoriek was ik kwijt. Mijn zenuwstelsel was op ramkoers. Mijn brein schakelde alle verbale communicatie uit. En voor de rest kan ik wederom niet de juiste woorden vinden. Ik was verre van fabulous zeg maar.

En toen was het carnaval. Terwijl ik gedachteloos naar buiten staar vanaf mijn comfortabele, veilige bank, zie ik uitgedoste mensen over straat lopen. Ik voel dat ik glimlach. In gedachte wens ik ze veel plezier. Daarna kantel ik de luxaflex. Deze boot vaart ook weer voorbij aan mijn op dat moment troosteloze leven. Ik ben zelfs te blerf om enige emotie toe te laten. Ik voel niks. Het is niet dat ik persé carnaval zou willen vieren maar ik zou wel de mogelijkheid willen hebben.

Op mijn persoonlijke weg naar blijft het 3 stappen vooruit en dan 9 terug. Het einde komt maar niet in zicht. Ik kan alleen maar naar de horizon blijven kijken hoe de boten voorbij varen.