Q-columns

aQtiveren

Foto door Padli Pradana via Pexels

Het woord activeren is in Q-koorts land als vloeken in de kerk en tegelijkertijd de duivel aanbidden. Ware het niet dat na twee jaar corona, actief worden een beetje een andere betekenis krijgt. Al blijft het toch iets van een ding.

Q-columns, Shit!

De patiënt betaalt

Foto door Moose Photos via Pexels

Geld. Dat is niet iets waarover we praten. Ook ik doe daar aan mee. Stukje schaamte, ego, waardigheid en ‘het gaat niemand wat aan’ of ‘het kan altijd erger’. Maar volgens mij wordt het tijd om wat open te breken.

Fabulous!, Q-columns

Boot gemist

Foto door Miguel Á. Padriñán via Pexels

Je kan nog zo fabulous willen zijn maar wanneer de Q-boot komt aanvaren is het gedaan met de pret.

Gisteren zei ik nog tegen iemand: “Wat moet ik nog over Q-koorts schrijven?”

Q-columns

QenteQen

©Eigen foto 'SmartparQing'

Die verrekte ijdelheid. Van de ene kant van de daken schreeuwen dat ik chronisch ziek ben en van de andere kant veel te veel energie stoppen in het verbergen ervan en dan klagen dat mensen het ‘niet zien’. That’s me. Ergens in het afgelopen jaar is er een kwartje gevallen. Ik heb hem nog niet helemaal gevonden maar ik hoorde wel dat ‘ie viel. Het begin is er.

Te ijdel om mijn wandelstok te gebruiken, te ijdel om mijn gehandicaptenparkeerkaart te gebruiken, misschien ligt het aan het woord? Gehandicaptenparkeerkaart. Alleen bij galgje zou dit woord het goed doen, verder niet. De wandelstok en parkeerkaart zijn al geruime tijd in bezit. Zo’n twee jaar denk ik? Afgelopen week heb ik de wandelmuts voor het eerst zichtbaar gebruikt. Wat een verademing!

©Eigen foto

En nu is daar de GPP. Oftewel de gehandicaptenparkeerplaats. Toen ik een jaar geleden hier kwam wonen zag ik dat er parkeerplaats pal voor de deur is. Wat minder prettig is, is het feit dat overige mensen dat ook vinden en doorgaans de plek voor mijn deur bezet is door een ander voertuig dan de mijne. Het is een openbare parkeerplek dus moest ik mijn afweging maken. Ik had een aantal opties:

1. Niks doen, verderop parkeren wat betekend meer pijn en vermoeidheid maar wordt de ijdelheid tenminste goed bewaard.

2. Een GPP aanvragen op kenteken maar dan ziet iedereen dat er ‘iets is’. Desalniettemin, dan heb ik wel gemak, minder pijn en meer vrijheid.

Maar oh wee wat zullen de mensen denken? Er is niks aan mij te zien. Ik heb er bijna een jaar over gedaan om tot optie 2 te komen. Maar ja, ik zou ik niet zijn als er dan toch niet iets geks moest komen. Dus ik heb maar een alternatieve parkeerkaart achter mijn ruit geplaatst. Als soort van statement.

De paal staat er sinds een paar dagen en ik ben er nu een beetje aan gewent. Toen ze hem kwamen plaatsen heb ik de luxaflex dichtgedraaid en gehuild. Het voelt altijd als een stap terug. De innerlijke strijd is zo hevig. Maar eerlijk is eerlijk…dit had ik veel eerder moeten doen. Ik hoef me nu geen zorgen meer te maken als ik de straat kom inrijden, nee, ik draai mijn kleine pinguïn gewoon mijn plek op. Smartparking noemen we dat 😉

Nieuwe stappen (inclusief wandelstok) zijn genomen!

De pinguïn
Q-columns

MiQxed feelings

Foto door Olya Kobruseva via Pexels

Kort gezegd, ik ben een beetje in de war. Eigenlijk is in de war niet eens de goede uitdrukking maar ik kan vandaag even niks anders verzinnen om mijn gevoel uit te drukken. Het einde van de lockdown komt in zicht. Iedereen is blij.

Ondanks dat ik in 2020 een korte periode behoorlijk tegen de grond gemept werd door covid slash Q-koorts flashbacks voer ik redelijk goed bij de maatregelen. En daarmee bedoel ik dat er eigenlijk niet heel veel veranderde in mijn leven. Het enige waar ik last van heb is de muilkorf, anderzijds ruik ik godzijdank nu minder vieze luchten van mensen wat dan ook wel weer een voordeel is.

En nu komt het eind in zicht. Iets meer dan een jaar zat ons land in hetzelfde schuitje als vele chronisch zieken altijd zitten. En als ik eerlijk ben wil ik bij deze best toegeven dat ik daar behoorlijk wisselende gevoelens bij heb gehad, van leedvermaak tot begrip en medeleven tot uitlachen, meehuilen, reflectie en met lede ogen zien wat onze doelgroep al zo lang heeft tot de pijn van nog steeds geen erkenning omdat het schijnbaar normaal is geworden hoe wij er bij hangen.

Een jaar lang zat Nederland thuis, was/is er angst om ziek te worden, raakte mensen hun werk kwijt, waren ze verstoken van sociale contacten en aanraking, verbinding en konden ze nergens heen. Ik hoef verder geen betoog te houden over de rest van het verborgen leed wat zich achter vele deuren heeft afgespeeld. Met andere woorden…zoals ik al schreef in het allerbeginst van covid: Welkom in ons leven.

En nu mag de kudde schapen weer naar buiten. De ophokplicht is bijna voorbij. Behalve voor ons. En opnieuw vind ik het confronterend. Wederom word ik overvallen door gemengde gevoelens. Het is niet dat ik jaloezie of afgunst ervaar. Het is heerlijk om te zien hoe blij kinderen, jongeren, mensen zijn. Eerlijk gezegd ben ik nog blijer van het gepiep af te zijn van ‘iedereen’ die steen en been heeft geklaagd en zich geen moment heeft gerealiseerd of gewoon eens heeft erkent naar mij of misschien wel jou: “Jeetje, ik begrijp nu pas wat jij moet doormaken, al die jaren.”

Niet dat het altijd om ons draait, nee. We weten allemaal wel dat het niet snel om Q-koorts gaat maar het gaat wel om de verbinding te leggen in een situatie waar we allemaal verder van elkaar af kwamen te staan.

En nu is mijn vraag: Wat ga ik eigenlijk doen met deze nieuwe ‘vrijheid’. Kan ik mijn persoonlijke lockQdown opheffen?