ZENUWPIJN.

12. De internist

Lief, mijn liefste lief. Wat een tijd was het. Soms overkomen je levensgebeurtenissen waar je achteraf geen idee van hebt waar het begon en al helemaal niet waar het zal eindigen. Of het überhaupt ooit klaar zal zijn. Het leek wel een dystopische wereld waar ik in terecht kwam. Een parallel universum. Bij elk bezoek aan de huisarts of het ziekenhuis weer de hoop hebben dat ze misschien iets vinden. Elke keer weer mijn verhaal voorbereiden en na afloop met een gevoel de deur uitgaan mezelf afvragende wat er gebeurde.

Met verbazing zag ik toe hoe mijn intuïtie groeide en tegelijkertijd de twijfel. Lag het aan mij? Had ik het mis? Mijn kracht en kwetsbaarheid werden op de proef gesteld en stonden als twee kemphanen tegenover elkaar. Ik probeerde uit te vinden wat er zich afspeelde bij elk artsenbezoek. Ik analyseerde hun communicatie, nam stiekem gesprekken op, trad als het ware buiten mezelf om zo van een afstand naar ‘de situatie’ die feitelijk de mijne was, te kijken. Een opmerking die ik steeds vaker maakte was: ‘Ik zal toch niet de enige zijn die dit meemaakt?’ Omdat ik nog niet wist wat er aan de hand was kon ik me niet aansluiten bij een patiëntengroep om te sparren. Ik paste voor een deel in groepjes maar ik vond het daar net niet. Je zal nu wel moeten glimlachen lief want groepjes en Deverra is eigenlijk nooit een goede combinatie. Al leer ik veel van jou als het daar om gaat.

De huisarts verwees door naar de internist van het regionale ziekenhuis hier in de buurt. Nieuwe hoop, nieuwe ronde, nieuwe kansen. De energie die het iedere keer weer kost om mezelf op te peppen voor zo’n afspraak is onvoorstelbaar. Ik weet nu door ervaring dat wanneer ik maar één ding verkeerd vertel, vergeet of wat dan ook, dat dat gelijk gebruikt wordt als een soort van straf. Alleen door het op te schrijven kan ik het duidelijk maken.

Ik vertel de internist dat ik ben neergevallen, dat er een hernia is geconstateerd maar dat mijn pijn anders voelt. Dat ik het gevoel heb dat er meer aan de hand is. Ik uit mijn twijfels over alles. Tenslotte ben ik bij de internist. Dat zijn pas dokters dus als iemand het weet dan is de internist het wel. Ik vertel dat ik al jaren klachten heb maar dat deze altijd zijn weggewuifd als stress, psychisch, maar dat het nu lijkt alsof er een bom in mijn lijf is gebarsten. Ik vertel alles. Alles wat ik maar kan bedenken. Tenslotte kijkt een internist naar het totaal plaatje. Vol hoop zit ik daar.  Alles waarvan ik denk dat ze dat moet weten. En dat mijn klachten begonnen zijn in Brabant. Iets wat ik nog steeds niet kan rijmen.

Ik dacht nog: ‘Als deze dokter het niet weet dan weet ik het ook niet meer. Als de dokter het NIET weet, misschien kan ik dan helpen want ze zullen toch een keer iets moeten weten.’

Die dokter heeft naar de lymfe in mijn nek gekeken, mijn bloed laten testen op parasieten van dieren, Lyme en nog wat dingen waarop ik geen antwoord kreeg. Tot vier keer heb ik een pot met urine ingeleverd waarbij de eerste drie keer de waarden niet goed waren maar de laatste keer wel dus was dat ook opgelost. Welke waarden het waren weet ik niet, daar kreeg ik geen antwoord op. Ik vroeg mij wel af wat dat met mijn been te maken had maar ik dacht: ‘Zij is de dokter, ze weet het vast beter.’ Op de vraag waarom mijn urine drie keer niet goed was en de vierde keer wel en waarom er daar niet verder naar gekeken werd was het antwoord: ‘De laatste keer was het goed dus kijken we niet verder.’

Dat ze één bacterie is vergeten te controleren kon ze niet weten. Tenslotte was ze nog in opleiding en ook al ben je dan bijna dokter, je weet het dan blijkbaar nog niet beter.

De laatste keer dat ik naar de internist zou gaan nam ik Pa mee. Ik zou de laatste uitslagen krijgen. Toen ik kwam voor de uitslag bij die dokter van alle onderzoeken vertelde ze dat alles oké was. Ik vroeg haar waar de pijn in mijn been dan vandaan kon komen. Ze zei: Dat is vast psychisch, ik denk dat je beter naar een psycholoog kan gaan.

Op de terugweg zwijgen pa en ik wederom. Zo brengen we heel wat terugritjes door. Zwijgend. Geen van beide begrijpt er nog iets van.

Wanneer we bijna thuis zijn zegt Pa voorzichtig: ‘Ik heb eens nagedacht maar heb je wel eens van Q-koorts gehoord? Toen jij in Herpen woonde was daar toch zo’n uitbraak? Ik weet niet precies hoe het zit maar ik dacht, omdat jij daar hebt gewoond. Ik weet ook niet precies wanneer die uitbraak is geweest maar dat kan je zo nakijken. Misschien moet je daar eens mee naar de huisarts. Omdat je steeds zegt dat je klachten in Brabant zijn begonnen moest ik daar aan denken.’

Ik kijk Pa vol dankbaarheid aan. Altijd meedenken, zo begaan maar ik ben zo moe. Op dat moment heb ik geen idee waar hij het over heeft. Ik voelde dat degene die ik was vóór dit alles langzaam verdween. Ik loste op als een klontje suiker in thee. Maar eerst nog even langs de Sint Maartenskliniek.

Doorverwijzing huisarts: Graag uw nadere analyse ivm diverse klachten op verzoek patiente. Mevr is met name moe maar heeft ook pijnklachten in de benen. Is hierdoor niet goed belastbaar. We volgen een 2-sporen beleid. Ook bekend met recidiverende  infecties.

Verslag internist: Mevrouw vertelt dat ze al 15-20 jaar vermoeid is, echter 9 weken geleden is er een knik in het verhaal . Stond te douchen en plotseling zwakte in beide benen en ‘in elkaar gezakt’. Sinds die tijd toename van diverse klachten, waardoor ze niet meer kan werken.
Er is sprake van vermoeidheid, ze slaapt 8-10 uur per nacht, wordt wakker en is nog steeds vermoeid. Overdag slaperig, maar slaapt niet extra. (…) Naar eigen zeggen vergeet ze zowel overdag als ‘s nachts soms te ademen.
Na een kleine inspanning, van bijv 15 min wandelen, moet ze 3 dagen bijkomen. Ze heeft dan spierpijn. Mn in de armen en de benen, maar voelt het in het hele lijf. Bij aanraking vaak een erg pijnlijk gevoel. Geen pijnlijk of opgezwollen gewrichten.
Alle inspanning voelt soms zo zwaar, alsof ze door het water loopt.
Voelt kouwelijk en dan weer warm. (…) Al 10 jaar elke nacht nachtzweten, is naar eigen zeggen drijfnat.
In het verleden (10 j gelden) in korte tijd (6mnd) 20 kg afgevallen. Nooit meer aangekomen.
Ze heeft een normale eetlust, niet misselijk geen braken. Ze vertelt dat ze moet moeite doen om op gewicht te blijven.
Ze heeft al jaren hoofdpijn, in aanvallen en stekend, verspreid in het hoofd. (…)
Sinds 2 jaar verandert de visus, ziet soms wazig.
Bij aanvullend onderzoek werd er geen oorzaak of aanknopingspunt voor haar klachten gevonden.

Mogelijk hebben de klachten een psychosomatische origine.

Conclusie
Al 15 jaar diverse klachten, welke sinds 9 weken plotseling verergerd zijn:
Waaronder vermoeidheid, spierpijn, gevoelige huid, nachtzweten, in het verleden gewichtsverlies, hoofdpijn en wisselend wazig zien. Bij vervolgonderzoek op poli houdt mevrouw dezelfde klachten.
De pijnklachten in het been passen mogelijk bij de rest-radiculopathie S1. Bij echografisch onderzoek werden er geen verdachte klieren gezien en werd er geen punctie verricht.
Bij aanvullend onderzoek werd er geen oorzaak of aanknopingspunt voor haar klachten gevonden. Mogelijk hebben de klachten een psychosomatische origine.
Een poliklinische vervolgafspraak werd niet gemaakt.