Q-columns, Shit!

De patiënt betaalt

Foto door Moose Photos via Pexels

Geld. Dat is niet iets waarover we praten. Ook ik doe daar aan mee. Stukje schaamte, ego, waardigheid en ‘het gaat niemand wat aan’ of ‘het kan altijd erger’. Maar volgens mij wordt het tijd om wat open te breken.

Er is een onderzoek gaande betreffende Q-koorts. Chapeau. Goed gedaan. Wij allemaal blij. Persoonlijk had ik al wel wat kritiek op e.e.a. omdat de uitkomst een herhaling van een herhaling is. Vervolgens kwam er een geluid van een medepatiënt. Hij vertelde dat de kosten van het bloedonderzoek voor eigen rekening is en reageerde daar nogal verbolgen over. Niemand vergoed deze kosten, deze waren voor hemzelf.

In mijn naïviteit dacht ik nog: “Wat kan dat nou kosten?” Afgelopen week was ik zelf aan de beurt voor bloedprikken nadat mijn huisarts ook al een ietepiete beetje aangedaan was en vond dat Q-support dit in een eigen lab moest doen. En inmiddels komen er meer geluiden over de kosten. Niemand wist en weet hoe hoog deze zijn.

We praten nooit over geld totdat ik het lef had om het iemand te vragen. De eigen kosten voor het onderzoek zijn meer dan €200,- TWEEHONDERD euro!. Betalen we alleen het bloedonderzoek of is dat meteen ook het medisch gesprek?

Dus…de (want ik zeg niet meer ‘onze’) organisatie, samen met Erasmus wil een niks vernieuwend onderzoek en vergeet even te communiceren hoe hoog de kosten zijn. En hier vind ik iets van. Ik kan niet voor een ander praten maar van dit bedrag kan ik een hele maand eten. Ik moet een betalingsregeling treffen om dit te kunnen betalen en eigenlijk kan ik dat niet. Met andere woorden: Ik kom hierdoor in afschuwelijke problemen.

Ik voel me geschoffeerd door een organisatie die op hun homepage pretendeert:

Wij ondersteunen patiënten met Q-koorts

Q-support is gespecialiseerd in de nazorg voor patiënten met Q-koorts. We ondersteunen Q-koortspatiënten die na hun besmetting vaak nog jaren kampen met de gevolgen. We adviseren (zorg)professionals, stimuleren onderzoek en geven scholing.

Vandaag ga ik dan ook ergens de energie vandaan plukken en mijn rechtsbijstand inschakelen. Als patiënten zijn we onderhand net Hans en Grietje. We zijn zo verdwaald en staan voor het huis van de toverkol. We knabbelen aan het huis van peperkoek en belandden uiteindelijk in de oven.

Met alles wat deze organisatie van patiënten weet zouden ze zich moeten schamen maar het is heel simpel, of ze betalen mijn boodschappen of ik sta bij ze op de stoep om mee te eten of ze betalen mijn kosten. Het gedrag van de organisatie is weerzinwekkend, arrogant en lomp. Hierbij ga ik ook openlijk afstand nemen van de hele organisatie en het medisch gesprek afzeggen. Mijn grens is bereikt. Tot in de portemonnee. En je weet, kom mensen niet aan geld .

Qut support.