Q-koorts

Deja Q

In alle jaren (12 inmiddels) dat ik Q koorts heb, heb ik één keer op het punt gestaan om naar de spoedeisende hulp te rijden, mij daar uit de auto te laten vallen om ze het vervolgens daar uit te laten zoeken. Maar ik heb het nooit gedaan. Tot afgelopen zaterdag. Eerst maar bellen met de huisartsenpost.

“Ik heb het benauwd en ik voel me zo slecht. Het lijkt wel alsof alle lucht uit mijn longen wordt geperst.”

“U voelt zich ziek?”

“Ik voel me behoorlijk brak ja.”

“U zegt dat u zich brak voelt maar wat is dat?”

*noemt klachten op*

“U zegt dat u kortademig bent terwijl u toch voor honderd praat (haha) als iemand echt kortademig is kan je een paar woorden achter elkaar zeggen maar u praat als een trein. U komt bij mij niet als een benauwd iemand over.”

“Oké.”

“Heb je een koude rilling gehad?”

“Ja.”

“Wat vind je een koude rilling?”

“Ik ben Q koorts patiënt, ik ken niet anders dan rillingen.”

“Dat blijft zo als je Q patiënt bent hè?” (Q koorts noemen was het toverwoord in het gesprek)

“Ja daar weet ik alles van.”

“En wat is je vraag aan de huisarts?”

“Weet ik niet, ik voel me ziek.”

“Wat verwacht je van de huisarts?”

“Weet ik niet.” (staat op punt van janken) “Ik wilde gewoon bellen want ik voel me ziek.”

“Belemmerd het je dag dat je tot niet zoveel in staat bent?”

“Nee, ik doe niet zoveel nee, ik lig al dagen zo niet jaren plat.”

Uiteindelijk kreeg ik een consult. Ik mocht mij melden bij de huisartsenpost. Ondertussen was ik nogal aangedaan over de vraagstelling maar vooral door de manier waarop. Het leek wel een déjà vu. Een déjà Q in dit geval. En dat werd het inderdaad.

Aangekomen bij de huisartsenpost zag ik de naam van de dienstdoende huisarts. Ik dacht nog bij mijzelf: “Dat zou TE toevallig zijn als dit mijn oude huisarts is die mij jarenlang verkeerd heeft gediagnosticeerd, niet serieus nam, mij voor gek liet verklaren en weigerde mee te werken.”

Terwijl ik dat dacht zwaaide de deur open en hoor ik “Dag Deverra”. Kak. Jawel dus. Dat kon er ook nog wel bij. Koorts gemeten, ontstekingswaarde gemeten (CRP) en toen vroeg hij: “Hoe gaat het met de Q koorts? Heb je nu wel een diagnose?” Omdat ik geen rekening met deze confrontatie had gehouden maar wel met deze vraag had ik mijn diagnose briefje sowieso al in de tas gedaan. Na een kort gesprek stond ik weer buiten met de mededeling dat ik geen bacteriële infectie heb maar een virale (omdat de CRP minder dan 5 is) en ik moet het uitzieken.

Vandaag naar mijn vertrouwde huisarts. Die heeft even iets beter gekeken. Conclusie: Flinke keelontsteking.

Déjà Q

Note:

Als je Q koorts hebt gehad heb je een vaatwandontsteking gehad. Al je vaten van je lichaam, overal, zijn allemaal ontstoken geweest. Hart, longen, hoofd, benen, allemaal. Waar een bloedvat ontstoken is krijg je hele kleine knobbbels, granulomen. Dat is de verklaring voor bijvoorbeeld hoge bloeddruk, hartkloppingen enz. QVS patiënten hebben een iets verhoogd risico op hart- en vaatziekten. De vaatwandontsteking geneest wel weer maar kan ontzettend lang duren. En dat is eigenlijk de hele kern van de ziekte. Bron: A. Oldeloohuis

DÉJÀ Q???

Een ontsteking veroorzaakt veel CRP in het bloed, vaak wel enkele honderden milligrammen per liter. In een veel lagere concentratie, minder dan vijf milligram per liter, is CRP echter een indicator voor naderende hart- en vaat­ziekten. Slagaderverkalking (of atherosclerose) begint met een ontsteking van de bloedvatwand, waarna er beschadigingen in de vaatwand ontstaan. Het gaat om zeer laaggradige ontstekingsreacties in het lichaam, maar via een hs-CRP kan dit tóch gedetecteerd worden. De mate van ontsteking van de binnenwand van de aderen zegt dus iets over de kans op toekomstige hart- en vaatziekten. Bron: Diverse artikelen

1 + 1 = Q koorts