Q-koorts

Dubbel Q

Mijn make up is er voor vandaag afgehaald en mijn tranen gedroogd. Het is niet alleen dat mijn lijf ziek is, nee, het is meer. Elke stap terug maakt mij 10 jaar ouder.

Hoe stoer doe ik naar buiten. “Ik ben zo blij, ik heb nu een maaltijdvoorziening gevonden”, hoor ik mijzelf zeggen want ja, je moet toch positief blijven? “Voor een x euro per maaltijd komen ze bezorgen, zo hoef ik niet voor mijzelf te koken, handig toch?”

Vandaag kwam de eerste bezorging. Op het eerste gezicht ziet het er smakelijk uit en ik ben nieuwsgierig of dit ook echt zo is. Ik haal de penne met tonijn maar gelijk eruit om deze vanavond te proberen.

Terwijl de magnetron draait zie ik op Facebook dat Q support op Youtube filmpjes heeft geplaatst van de eindconferentie. Ik start met kijken. Mijn strot knijpt na 8 minuten samen. “Dit moet ik op een ander moment doen”, denk ik bij mijzelf.

Tegelijkertijd pingt de magnetron. Ik haal de maaltijd eruit, het ruikt heerlijk en het volgende moment besef ik eigenlijk wat er aan de hand is. Weer een stap terug. Ik voel me als een 80 jarige.

Hoe dubbel tegelijkertijd want oh ik ben echt blij met deze service. Het helpt me. Maar niet emotioneel. “Ook dit is Q koorts”, denk ik dan. Het is niet alleen maar ziek zijn, het is ook het dragen en  leren accepteren van de gevolgen. En voor mij wegen die soms zwaarder dan een slechte dag of in mijn geval op dit moment slechte weken.

Een stap terug maar ook een stap vooruit. Ik doe het toch maar even allemaal. De bijbehorende emoties en dikke tranen horen erbij.

This too shall pass…

P.S: De maaltijd was heerlijk.