UWV Perspectief

Eenzaam

Eenzaam. Een veel besproken onderwerp, in het merendeel van de gevallen gerelateerd aan ouderen. Maar eenzaamheid is leeftijdsloos. Ik spreek uit ervaring. Ik heb een lange periode van eenzaamheid gekend. Het deed vaak letterlijk pijn.

Eenzaamheid heeft veel verschillende gezichten en misschien net zoveel, of nog meer oorzaken. Eenzaam door ziekte, eenzaam door onbegrip, eenzaam zonder reden, met reden, eenzaam in je lijf, eenzaam in je hart, eenzaam door af- of juist aanwezigheid van mensen.

Het is onzichtbaar, net als heel veel (chronische) ziekten. Eenzaamheid onderga je alleen en dat maakt het dubbel zo krachtig en intens. Eenzaam in eenzaamheid. Het is een diepe emotie.

Als ik mij eenzaam voel dan ben ik de verbinding kwijt. Soms zit dat in de verbinding met mijzelf, soms voel ik geen connectie met de wereld om mij heen. Alsof er ergens een los contact is tussen mijzelf en de buitenwereld. Voor mij is er een onderscheid tussen eenzaam zijn en eenzaam voelen. Eenzaam zijn heb ik gehad, nu is er alleen nog het gevoel. Momentopnamen. Wanneer ik dan met iemand kan praten, lachen, eten, huilen, een appje kan sturen of gewoon even samen kan zijn, dan verlicht dat de eenzaamheid. Het schrijven helpt mij ook. Het heeft me een doel gegeven.

Ook het contact met mede Q-koortspatiënten heeft mijn eenzaamheid wat verlicht. Ik zeg vaak: ‘Ik kan met iedereen overal over praten. maar niet over Q-koorts. Daar heb ik het nauwelijks over, daar kan ik met niemand écht over praten.’ Daarom is het patiëntencontact zo’n belangrijk onderdeel van mijn leven geworden. Daar kom ik wel begrip tegen.

Veel mensen zijn of voelen zich eenzaam en voor iedereen werkt het weer anders. Ik zou willen dat ik voor iedereen een kant-en-klare oplossing had, want het gevoel van eenzaam zijn gun ik niemand. Als we met zijn allen een beetje eenzaam zijn, zijn we toch niet helemaal alleen.

https://perspectief.uwv.nl/artikelen/als-ik-mij-eenzaam-voel