Fabulous!

En ja, ons moeder zeej nog: Doe dat nou nie maar ik dee het toch

Foto door Lisa Fotios via Pexels

Daar is het feestje! Het Zomer event. Eindelijk wordt er van Q-koorts een feestje gemaakt. Op zaterdag 16 juli 2022, in Herpen. Notabene in Herpen. Toen ik dat las greep er een hand naar mijn strot en vrijwel tegelijkertijd dacht ik: “Jansen, doe eens normaal. Hoe mooi is het dat juist op deze plek we met zijn allen het leven kunnen vieren. En wees even eerlijk naar jezelf Jansen, hoeveel feestjes heb je op deze plek gehad? En toen greep er ook niks naar je strot dus kappen nu met die flauwekul.”

En zo ging ik terug naar 1999. 23 Jaar geleden alweer, verhuisde ik, ook in juli, van Arnhem naar Herpen. Molenstraat nog wat. Ik was verliefd en ging samenwonen met Marcel. Ik had Marcel zes maanden eerder leren kennen bij Thekes in Herpen. Ik weet het nog precies. Mijn moeder ging er elke zondag dansen. Op een dag had ze gevraagd of ik een keer mee wilde. Vol verbazing aanschouwde ik daar de mensen, de sfeer, het standaard bandje en ik nam nog maar een biertje om al deze indrukken weg te spoelen.

Tot er een groepje binnenkwam die duidelijk de gemiddelde leeftijd omlaag haalde. Een persoon sprong eruit. We keken elkaar aan, hij liep zelfverzekerd op me af en zei gewoon: “Dansen?” Er sprong geen vonk over maar heul het dorp en omgeving stond wat mij betreft in vuur en vlam. We dansten, hij kwam een keer naar Arnhem, ik verhuisde naar Herpen.

En Thekes werd de rode draad. Elk feestje waren we daar. Elk weekend waren we daar. Als mijn ouders ons wilden zien moesten ze naar Thekes. In die tijd dronk ik vaak een Canei-tje. Op een avond na een paar glaasjes zocht de ouwe Thekes heel het café af, ik had alle Canei opgedronken. “We hebben niks meer, lust ge niks anders.” Tussen Thekes en ons huis lag een verkeersdrempel. Menig zaterdag ging ik bergbeklimmend naar huis.

d’n urste carnaval

En dan de eerste carnaval in Brabant. Marcel was (en is) 13 jaar ouder dan ik dus hij wist alles beter. Ik was (en ben ook nog steeds) 13 jonger dus ik wist alles nog veel beter. Uiteraard gingen we naar Thekes met carnaval. Ik was iets in Arnhem gewenst dus ik ging gewoon in een spijkerbroek en een T-shirt. Marcel zei nog: “Je loopt voor schut zo, hier is iedereen verkleed maar als gij da wil dan goa de zo maar mee.” Dus ik ging zo mee. “Wat een onzin”, zei ik nog. Totdat we bij het café binnenstapte. Ik maakte voordat er uberhaupt iets te drinken besteld kon worden rechtsomkeert, rende naar huis, trok iets met een striepke aan en rende terug. Marcel stond al aan de bar met wellicht zijn tweede biertje en een grote grijns: “Ik zeej het toch tegen oe. Gij eigenwijs.”

En dan de keer dat ik in mijn badjas Marcel uit de kroeg haalde. Ik kan er nu zo hard om lachen en om alle andere avonden, dagen, hoeveelheden patat mayo apart en kaasje, de ruzies, het nog eentje dan, als dat café kon praten…

Uiteraard had dit leven ook een keerzijde. En in 2004 verhuisde ik naar Ravenstein. En nu, zoveel jaar en Q-koorts later keer ik terug om op deze gehate en geliefde plek weer een feestje te vieren. Weer een cirkeltje rond.