UWV Perspectief

Geduld

Als er iets is dat je moet hebben als Q-koorts- en rug patiënt of anders chronisch zieke, dan is het geduld. Eindeloos geduld. Geduld met mijn lijf en geduld met mijn geest. Laat nou net deze twee zitten niet altijd op een lijn zitten?

Neem nou bijvoorbeeld ‘even iets doen’. De was, een boodschap, een telefoontje, het maakt niet uit. Alles vergt een planning waar een luchtverkeersleider van een willekeurige luchthaven jaloers op zou worden.

Dan  is er nog mijn omgeving. Dat vraagt ook geduld. De kennis die ik op heb gedaan van de beperkingen van mijn lijf is niet altijd iets waar mijn omgeving ook vanaf weet. De weg naar begrip was lang en ging niet zonder slag of stoot. Soms komt er nog wel eens een onbehouwen opmerking en dan merk ik dat ik geen geduld meer heb om iets uit te leggen of erger nog, mijzelf te verantwoorden. Laatst schreef ik nog: Hoe gedraag je je als chronisch zieke? Doe je te leuk ben je zogenaamd genezen, doe je niet leuk dan mijden mensen je en ben je snel te negatief. Breng daar maar eens geduld voor op.

Van nature ben ik al geen geduldig mens. Het gekke is dat het soms ook lijkt alsof mijn lijf niet weet dat het gebreken heeft. Dan doe ik iets uit gewoonte, zonder erbij na te denken. Uiteraard gaat het dan mis en resulteert het meestal in een paar dagen ongeduldig rust nemen.

Zo ook wanneer ik in mijn hoofd barst van de energie, van alles wil doen maar mijn lijf mij tot rust dwingt. Daar kan ik nog steeds niet mee omgaan. Dat voelt als een letterlijke dwangbuis.

Toch, op ongeduldige dagen of momenten denk ik altijd: “Morgen weer een nieuwe dag, ook dit gaat voorbij.”

Ik wacht geduldig af.

https://perspectief.uwv.nl/artikelen/chronisch-ziek-en-geduld