UWV Perspectief

Grenzen

Grenzen. De dagelijkse beperking(en) waarbinnen mijn leven zich afspeelt. Opgelegde grenzen door Q koorts, een kapotte rug en een kwetsbare psyche. Harde grenzen, niet onderhandelbaar.

En ik? Ik duw er tegenaan, wil erdoorheen, sla figuurlijk vol ingehouden woede om me heen maar mijn lijf zegt gewoon: “Jammer joh, leuk geprobeerd maar wij slaan harder terug.” Na een periode van duwen tegen mijn beperkingen geef ik me dan maar gewonnen. Iets met neus en feiten.

Ik kan wel graag willen maar in dit geval heeft willen en kunnen niks met elkaar te maken. Soms vraag ik mij af wanneer ik dat nu eens eindelijk ga accepteren. Ik blijf momenten houden dat ik denk: “Misschien lukt het nu wel.” Maar het lukt niet.

Het is een soort van cirkel die zich blijft herhalen: Ik blijf binnen grenzen. De grenzen van opstaan, rust, boodschap, rust, contacten of afspraken goed verspreiden, rust, te heet, te vochtig, te koud weer, rust, op tijd naar bed, regelmaat in eten, geen afspraken ‘s avonds, soms een wandeling, rust, niet langer dan een half uur autorijden, rust.

Los van alle pijn, brainfogs, hartkloppingen, koortsaanvallen die ik binnen deze grenzen heb lijk ik dan redelijk de dagen door te komen. Dan popt er een ballon op in mijn hoofd op en denk ik na een tijdje dat ik misschien de grenzen wat kan oprekken.

Dan sluit de cirkel zich weer en ben ik weer terug bij start. Na een periode van grenzen oprekken heb ik mijn lesje weer geleerd en kruip uitgeput terug naar de afgebakende wereld. Resultaat: Mijn lijf wordt weer wat rustiger, ik slaap beter, de spierkrampen nemen af en ik ben mentaal meer aanspreekbaar.

Grenzen zijn geen grenzen zolang ik er zelf geen grens aan geef.

https://perspectief.uwv.nl/artikelen/toeteren-bij-de-slagboom-maar-de-grenzen-blijven-dicht