Q-koorts

Hoe Q-omt het?

Het is weer zo’n dag. Het is weer de tijd van het jaar. Mijn dag begon vanmorgen om 04:40. Ik wist al toen ik ging “slapen” dat het geen best nachtje ging worden. Tegen beter weten in hoopte ik dat ik het mis zou hebben. Soms denkt de omgeving hardop: “Maar als je dat al denkt dan gaat het natuurlijk ook mis.” “Nee”, denk ik dan ook hardop, ik ken mijn lijf inmiddels, op wat vreemde verrassingen na, daar is geen gedachte tegenop gewassen dus is het de vraag wie heeft de ‘verkeerde’ gedachte…?

Zo kreeg ik gisteren een berichtje met de vraag hoe het gaat. Mijn antwoord was: Energieloos. Dan volgt er een bericht: Hoe komt het?

Het is dat ik de bericht-stuurder al heel wat jaren ken maar desondanks schiet ik volledig uit de panty. Ik antwoord dan niet maar geloof me, het eerste uur strompel ik vloekend door huis, in mijzelf pratend: “Hoezo hoe komt het? Welk deel snap je nou niet. Hoe vaak moet ik zeggen dat ik Q koorts heb oftewel chronisch ziek ben en uitleggen wat dat inhoudt. Hoe komt het in Godsnaam dat vreemden meer begrip en kennis lijken te hebben dan naasten. Wat een stomme, stomme, stomme vraag. Zucht, zucht, zucht.

Er zijn ook mensen die zeggen: “Misschien moet je later naar bed gaan, dan ben je ook niet zo vroeg wakker.” Tegenwoordig zijn er zelfs mensen die denken dat het ‘door de leeftijd’ komt. En dan is er de huisarts waar ik vorige week even langs wilde voor een kleine check. Zijn advies: “Misschien is het over een week over, zo niet, dan even opnieuw contact opnemen.”

Met een weekje over, hahaha, wat een giller. Na 12 jaar hoor je dat het misschien met een weekje over is of kan zijn. Soms lijkt de brainfoQ wel besmettelijk want iemand heeft het hier niet goed begrepen.

En zo zit ik dan op een willekeurige ochtend mijn gal te spugen. Want het moet eruit. Even ‘praten’ met mensen die precies begrijpen wat ik bedoel zonder dat ik iets hoef uit te leggen.

Dit gezegd en geschreven hebbende ga ik mijn dag, waarvan ik er al drie uur op heb zitten, vervolgen. Het advies opvolgen wat ik altijd aan anderen geef. En dan mijn weg weer vervolgen.

©Deverra Jansen