UWV Perspectief

Hulp

Hoe vaak heb ik gehoord: ‘Als er iets is wat ik voor je kan doen moet je het zeggen.’ In slechte tijden weet ik zelf niet wat ik nodig heb en wat een ander kan doen. Het heeft me jaren gekost om daar achter te komen. Eerst moest ik leren wat hulp vragen is, daarna het durven vragen en over de drempel heen stappen om het dan ook daadwerkelijk te doen.

Tot iemand zei: ‘Mensen helpen graag andere mensen, probeer het maar eens, dan zal je zien dat het meevalt.’ Diegene kwam op een ochtend broodjes brengen zodat ik kon ontbijten.

Anderen kunnen mijn pijn niet wegnemen, mijn ziekte niet dragen, laat staan het wegnemen. Ik heb me lang afgevraagd hoe mijn omgeving zou kunnen helpen. Ik heb ervaren dat er twee soorten hulp zijn.

Praktische hulp zoals bijvoorbeeld iemand die boodschappen doet, kookt of een maaltijd in de vriezer zet, ergens mee naar toe rijdt of een glas water neerzet met daarnaast pijnstillers, een rietje in een glas doet omdat ik niet rechtop kan zitten.

Emotionele hulp, er zijn in stilte, mij blijft uitnodigen voor iets ook al weten ze dat ik niet kom. De ander het gevoel geven dat je erbij hoort. Er nog toe doet. Bij me zitten op de bank of naast het bed. Ik woon bijvoorbeeld alleen en wanneer ik Q koorts of zenuwpijn aanvallen heb ben ik soms angstig. Ik wil dan gewoon niet alleen zijn. De fysieke aanwezigheid van een ander, zonder woorden, maakt dat ik me veilig voel.

Hulp is luisteren. De ander erkennen. Zonder het welbekende: ‘Ik ben ook wel eens moe, ja dat heb ik ook wel eens, de buurvrouw van die en die heeft dat ook, of je ziet er niet ziek uit.’

Echte hulp is er gewoon zijn.

https://perspectief.uwv.nl/artikelen/twee-soorten-hulp