Q-koorts

ijsQo

Soms heb je maar weinig nodig in het leven. Bijvoorbeeld iemand die op een zondag een ijsje meeneemt. Je kan mij niet gelukkiger maken dan met dit soort kleine dingen.

Terwijl mijn lijf gisteren in Q-koorts modus verkeerde hapte ik mijn ijsco weg en voerde ik later op de avond een telefoongesprek met een mede Q. Twee fijne manieren om de dag af te sluiten. De ijsco en het telefoongesprek hadden overigens niks met elkaar te maken.

Gister was een dag met koorts (mag je dat nog hardop zeggen?) en de welbekende pijn in de benen. Mijn voeten voelde alsof ik over punaises liep, hersenmist knalde door alles heen en mijn lijf vroeg om een locQdown. Ik kon me er niet aan overgeven. Mijn hoofd draait overuren.

Een paar uur eerder had ik nog een discussie, voor zover dat mogelijk is als je lijf in deze staat verkeerd, waar iemand vroeg: ‘Kom jij deze tijd nog wel door?’

Ik kan er niks aan doen, al doe ik nog zo hard mijn best, het triggert me tot emoties die ik heel hard probeer weg te stoppen maar op een Q-koorts dag heb ik geen weerstand. Ik antwoordde voor de zoveelste keer in de afgelopen weken dat mijn leven altijd zo is, dat er niks veranderd nu voor mij. Behalve dat ik veel meer contact heb en dat ik daar intens van geniet. Die iemand zei: ‘Maar er zal toch wel iets zijn wat nu anders is dan normaal? Jouw leven is toch niet altijd zo?’

Ik implodeerde (om explosie te voorkomen). Ik zou willen dat ik een tactisch liefdevol antwoord had maar ik heb het niet. Het raakt me. Ik wist niet dat ik/wij zo onzichtbaar waren. Het blijkt groter dan verwacht.

Ik vroeg of diegene drie dingen kon noemen die normaal dan anders zijn voor mijn dan nu. Dat bleek dus een onmogelijke opgave. Ik legde uit dat ik zonder corona eigenlijk nog geïsoleerder leef dan nu, in ieder geval gevoelsmatig, omdat iedereen dan werkt en nergens tijd voor heeft. Ik flapte eruit dat het me verwondert (tactisch toch?) dat niet alleen deze iemand maar ook anderen zich nu pas afvragen hoe mijn leven eruit ziet en of ik hulp nodig heb.

Zeven jaar lang leef ik in een cocoon, mijn huis, mijn gevangenis, ben ik me via allerlei wegen aan het vrijvechten waarbij Q-koorts me altijd weer dat kanskaartje geeft: Ga direct naar de gevangenis, ga niet langs start. En ik kan alleen deze verlaten door te betalen. De prijs is altijd Q-koorts.

En dan is het zondag 19 april 2020 en bedenk ik: Ik ga dit omzetten in een nieuwe missie. Ik moet en zal ervoor zorgen dat we zichtbaar worden. Hoe weet ik nog niet maar dat het gaat gebeuren wel.

En zo hapte ik mijn ijsco verder weg, probeer ik de verbinding in mijn lichaam weer te vinden want het lijkt wel alsof ik los ben van mijzelf (als iemand begrijpt wat ik bedoel). Vandaag is weer een nieuwe dag. Ik ga mijn zegeningen tellen en vooral ver weg blijven van mijn eigen geklaag.

Zegening 1: Wat ben ik dankbaar voor alle nieuwe persoonlijke contacten met mede Q-koorts patiënten. Uit privacy ga ik jullie namen niet noemen maar jemig lieve mensen…bedankt dat jullie er zijn. Ècht zijn.