Q-koorts

In voor- en teQenspoed

Voor het eerst in al mijn schrijfjaren hebben we er 1. Een hater. Iemand die niet durft te mailen omdat dan natuurlijk het IP adres te achterhalen is en die denkt zich achter een nep profiel te verschuilen. Jammer joh, ook daar zijn manieren voor die jou, lieve hater, nog vreemd zijn wellicht, maar mij zeer bekend. Blijkbaar is het ook iets persoonlijks naar mij toe want met je nep profiel heb je bij de door jou zo gehate organisaties niet durven te reageren.

Ik zal je 1 ding zeggen. Het is net als bij mij thuis. Je komt wellicht ongevraagd binnen maar je komt NOOIT meer naar buiten.

Tegelijkertijd voel ik verdriet. Verdriet dat jij zo door je emotie wordt opgeslokt, dat wellicht deze periode voor jou zo zwaar is dat je dit moet doen. Ja, ook met jou ben ik begaan want je verdient meer dan deze emoties die je op mijn blog uit. Je berichten zitten vol van pijn, woede, verdriet, teleurstelling en waarom helpt niemand jou? Je bent niet de enige die het van zichzelf verliest deze tijd. Het verborgen leed, en ja, ook verborgen voor onze organisaties, is groter dan iedereen denkt. En ja, daar wordt inderdaad niet altijd even handig op geacteerd. Neemt niet weg lieve hater, waarom moet ik het ontgelden? Hoe meer je mij haat hoe meer ik met liefde voor een medemens over je zal schrijven om je uit je boosheid te halen, je intense emotie, om je te laten voelen wie ik en onze medepatiënten echt ben. En ik zal medemensen vragen, om jou te overladen met een gevoel van dat je er mag zijn, net zo lang als nodig is.

En misschien heb je een punt, ga ik voor een stukje naamsbekendheid zoals jij dat noemt, maar niet op de manier hoe je denkt. Ik heb namelijk een boek te verkopen aan een Uitgever. Een boek voor jullie patiënten. Over Q-koorts en nog wat dingen die ik niet prijsgeef. En hoe meer ik blog, Podcast, interviews geef, hoe groter de kans dat het boek er komt. Zo simpel is het.

 

 

 

 

 

 

Verder ga ik ook aangifte doen, maar dat terzijde