Q-koorts

Innerlijke Qou

Ik heb Q koorts. Uiteraard weet ik dat ik ziek ben. En er zijn dagen, soms weken dat ik daar extra hard mee geconfronteerd wordt. Soms kan ik die boodschap van mijn lijf perfect loslaten, ermee omgaan, heb ik trucs ontwikkeld om mijzelf en het effect op mijn brein en humeur onder controle te houden maar op de momenten dat het niet lukt barst de bacterie in alle hevigheid los.

Schreef ik een maand geleden nog over mijn vakantie draag ik daar tot op de dag van vandaag nog de gevolgen van. Hoe kan het dat ik daar op dat Canarische eiland La Palma, slechts 8 dagen, geen klacht heb ervaren, niks, alsof er nooit wat gebeurd is, mijn lijf voelde alsof ik twaalf jaar terug in de tijd werd geworpen en eenmaal thuis komt de klap drie keer zo hard (afgezwakte versie) aan.

Het begon na thuiskomst met een milde griep en deze sluimert verder in een hartslag die volledig op hol is, slecht of nauwelijks slapen, stekende spieren, een lichaamstemperatuur die ik niet onder controle heb, innerlijke kou en die eindeloos nooit ophoudende vermoeidheid. Gevolg: Mijn humeur is zeker 10 graden onder nul met een gevoelstemperatuur van -20. Minstens.

Ik heb zoveel vragen over onze ziekte. Ik hoor Alfons Oldeloohuis nog zeggen: “Het is een raadselachtige ziekte.”

Raadselachtig is het zeker. En niet alleen de Q koorts zelf.

“Gedachten en bewegen” (CGT en CET). Nou, ik kan je vertellen dat mijn gedachten verlangen naar een ander leven, dat ik hoe ik ook denk, de Q koorts ook mijn brein aanvalt, mijn lijf is niet in staat om te bewegen en ja, ik ben zo eigenwijs om dat wel te doen waardoor ik nog zieker word en gelijk koortsaanvallen mag doorstaan. Dus als dat de manier is om mij beter met Q koorts om te laten gaan vind ik dat op zijn minst:

Raadselachtig?