Fabulous!

Jasje, dasje, tasje

Foto door Snack Toronto via Pexels

Op weg naar wat meer fabulous in mijn leven moet ik eerst ergens afscheid van nemen. Waarom dit moet weet ik niet. “Dat is een gevoel”, zeg ik vaak wanneer woorden tekortschieten of domweg niet tevoorschijn komen in mijn brein.

Er was een oude fabulous, een non-fabulous en nu een nieuwe fabulous. Die non-fabulous periode eindigde in 2013. Het jaar dat ik niet meer kon werken. Mijn werkkleding bleef in de kast. En daar bleef het tot 2021. Als een soort van stil lijden hing het daar. Acht jaar lang tergde ik mezelf door de aanblik elke keer dat ik de kledingkast opende.

Hoe vaak haalde ik het eruit, legde het op bed en hing het weer terug. Trok de schoenen aan, kwam tot de conclusie dat hierop lopen geen optie meer is. Het was een stuk van mijn ego. Van toen ik nog iemand was. Gezien werd. Zo voelt het in mijn hoofd want uiteindelijk was mijn laatste baan een bedrijf met een pestkop van een directeur en met mijn naaste collega’s kon ik niet echt lachen.

Ik was daar managementassistent maar iedereen sprak een andere taal. Zei de directeur ‘rood’ dan bleek ‘ie eigenlijk paars met gele stipjes te bedoelen. Of een willekeurige andere kleur, daar moest je dan maar zelf achter komen. En als dat niet lukte brulde hij dat hij miljonair was en dat hij op 600% leefde. Ik had geen clou wat hij bedoelde. Zei ik niks dan werd ik als stug en niet collegiaal bestempeld.

Waar ik dus al die jaren aan vast heb gehouden weet ik niet. Een idee. Mogelijkheden.

Afgelopen kerst besloot ik mijn jasje eens aan te trekken. De afgelopen jaren ben ik kleding gaan zien als een functioneel iets. Zonder enig zelfrespect. En dat voelt niet meer goed. Dus trok ik mijn oude jasje aan. En dat voelde lekker! Ware het niet dat het hier en daar op magische wijze gekrompen leek.

Ondanks het krappe gevoel besloot ik hem aan te houden. Gewoon niet teveel bewegen en net doen alsof het nog lekker zit. Knoopjes mogen open blijven dus niemand die het ziet. En zo waggelde ik deze kerst binnen.

Gedurende de dag werd ik heen en weer geslingerd door conflicterende gevoelens. Gewent aan comfort en praktische kleding leek mijn jasje met het uur krapper te gaan zitten, afgewisseld met een rare euforie omdat ik weer uitzag zoals ik me voel. Hier wil ik meer van! Maar dan een maatje of twee groter.

Op zoek naar mijn nieuwe fabulous heb ik na al die jaren mijn oude fabulous opgevouwen, de schoenen uit de kast gehaald en ze netjes opgeborgen. Wegdoen kan ik niet maar er is nu ruimte in de kast voor nieuw. En zo kwam er een nieuw jasje, lichtblauw, op de groei. Op weg naar iets van fabulous.

De oude, daar ben ik uitgegroeid. Of ontgroeid?