Q-columns

JunQ

Foto door Maria Orlova via Pexels

37 Dagen geleden ben ik gestopt met roken. Ze-ven-en-der-tig dagen. Wat een hel.

Dat bracht me op het idee om eens iets over verslaving te schrijven. We praten er niet over maar ik ben ervan overtuigd dat er meerdere junQies onder ons zijn. We all have our own demons. En eigenlijk werkt elke verslaving ongeveer hetzelfde. Of het over eten gaat, drank, drugs, medicatie of zoals in mijn geval sigaretten. Het zijn allemaal middelen waarmee een stuk emotie wordt onderdrukt en tegelijkertijd een korte of langere prettige rush wordt opgewekt. Nou, daar heb je het, de poppen zijn aan het dansen.

En probeer er dan maar eens vanaf te komen. Ze zeggen dat het makkelijker wordt maar de worsteling die in mijn lijf en vooral mijn mind gaande is die gun ik niemand. Welke trucs de geest uithaalt om me te verleiden tot het roken van een sigaret zijn onmenselijk. Mijn huisarts heeft ooit gezegd: “Er is een groep mensen voor wie stoppen met een verslaving (roken) niet goed is en waarschijnlijk geldt dat voor jou ook.” Van alle discussie die ik ooit met hem heb gehad geef ik hem hier 100% gelijk in.

Ik zei ooit tegen een vriendin: “Als ik stop met roken kom ik gelijk bij mijn pijn. En die is te groot.” Zo voelt het nu na 37 dagen. Ik word geplaagd door stukjes film uit mijn leven die op willekeurige momenten voorbij komen. Aangezien ik niks met andere middelen heb kan ik de sigaretten nergens door vervangen. Ik krijg geen controle op mijn gedachten over roken. En dan de zintuigen! Werkelijk waar, die bedriegen de geest pas echt. Als ik bijvoorbeeld ‘s morgens wakker wordt dan proeft het alsof ik net gerookt heb. Ik ruik het op de gekste momenten op de onzinnigste plekken (ik heb nooit in huis gerookt).

Er is een ding wat ik wel weet en dat is dat verslaving echt heel diep gaat. En dan bedoel ik het mechanisme achter de verslaving. Ik vind het zo ontzettend heftig en hoe langer ik stop hoe heftiger het wordt. Waarom? Hoe dan? Waarom ben ik niet zo lyrisch over hoe fijn het leven is zonder verslaving en sigaret? Waarom smaakt mijn eten juist smeriger? Waarom vreet ik na 37 dagen nog steeds 10 nicotine pepermuntjes per dag in plaats van dat het minder wordt? Waarom lijken de hunkeringen meer te worden in plaats van minder?

Om dan nog maar te zwijgen over emotionele kant. De mentale verslaving. Hoe lang gaat dat nog duren? Alleen hier kan ik al een blog over schrijven. Dat is de ergste verslaving van alles. Verder ben ik vermoeider dan normaal sinds het stoppen, heb ik meer krampen in de benen, ben ik steeds duizelig en wordt het na 37 dagen niet minder!

Ik blijf mezelf maar voorhouden: Met een sigaret blijft het leven hetzelfde alleen ga je eerder dood. En mensen die roken stinken toch zo gruwelijk, niet te harden! Ook met sigaret hou je stress. En dan komt de maar…en dan begint het grote vechten tegen de ‘maar’. De hele godganse dag.

En daar komt de link met Q-koorts. Als je nou meer afleiding kon hebben dan ben je er in de geest niet zo mee bezig. Maar ons leven heeft geen afleiding. Tenminste, de mijne niet. Mijn afleiding is dat ik het 45 dagen wil volhouden. Dan 90 dagen. En dan zie ik wel verder.

P.S: Alsjeblieft geen goedbedoelde tips want ik heb alles maar dan ook alles al geprobeerd en ook die clichés ben ik wel beu. Zo van ‘je moet het echt willen’, probeer eens dit of dat. Alle stoppen middelen heb ik ook gehad.