UWV Perspectief

Kansen

Ik heb altijd gedacht dat mijn leven vol kansen was, mogelijkheden. Zo leefde ik ook, tot 2013, met de gedachte dat alles mogelijk zou zijn, kansen zat. Ik was jong en de wereld lag open.

En toen werd ik chronisch ziek. In één klap werd ik een ‘oude vrouw’ en sloot de wereld, die eerst open lag, zich af.

Alle mogelijkheden verdwenen als sneeuw voor de zon; mensen ontmoeten, werken en bovenal de kans om beter te worden, te genezen.

Ik moest mijzelf opnieuw uitvinden. Ik was niet meer mijn goede baan, die leuke vriendin of aantrekkelijke vrouw en partner. Ik was iemand met een kapot lijf en een kapotte ziel.

Nog steeds ben ik een dim-mer, Denker In Mogelijkheden. Al gaat dat minder makkelijk dan voorheen. Wanneer mijn lijf uren, dagen, weken of soms maanden besluit dat het letterlijk niet functioneert dan vraag ik mij wel eens af welke kansen er nog zijn voor mij.

Ik heb geen keuze tussen willen en kunnen. Ik heb geleerd van mijn ouders dat ‘waar een wil is, is een weg’ en dat ‘als je wilt het ook echt kan’.

Ja, tot je wel wil maar echt niet kunt. Er zijn nog dagen zat dat ik keihard tegen mijn eigen muren aan ren omdat ik zo graag wil maar ik gedwongen ben te accepteren dat ik het niet kan.

Terwijl mijn kansen om alles te willen en kunnen zijn veranderd ontstonden er toch nieuwe kansen en mogelijkheden. Niet dat ik dat eerst in de gaten had. Nee, dat duurde wel even voordat ik mij voor die nieuwe situatie kon openstellen. Ik heb jaren vastgezeten in wat ik vooral niet meer kon.

Nu zeg ik vaak: “Morgen weer een nieuwe dag. En als het morgen niet gaat, dan kijken we overmorgen wel weer verder.”

https://perspectief.uwv.nl/artikelen/kansen-met-q-koorts