Shit!

Lang haar

Foto door Kseniia Lopyreva via Pexels

Sinds jaar en dag doe ik een verwoede poging om mijn haar lang te laten groeien. Inmiddels heb ik met al het geduld wat ik op kan brengen een respectabele lengte bereikt waardoor ik nu mag zeggen dat ik lang haar heb. Niet half lang, geen bob of zo’n net niet kapsel, nee, ik heb lang haar.

En wat een ellende is dat! Nu heb ik een klein jeugdtrauma van schattige meisjes die al op zeer jonge leeftijd lang haar hadden, meestal nog liefelijkere kleertjes droegen en doorgaans van paarden hielden. Ik had dat niet. Mijn haar werd gekortwiekt, ik heb nooit van lieflijke kleertjes gehouden en ook niet van paarden. Diep in mijn jonge meisjes hart wilde ik oh zo graag ook lang haar en iets met lieflijk. Veertig jaar later, ik ben nu 47, heb ik lang haar. Hou ik niet van paarden om over lieflijke kleertjes maar te zwijgen.

Lang haar. Wat een drama is dat. Het kriebelt. Overal. Op je voorhoofd, in je nek, aan je oren. En overal waar je bent dwarrelen haren. Overal. En ik heb dubbel pech. Mijn haar is van dat pluis haar dat net niet krult en stronteigenwijs een eigen weg zoekt. En dat zonder dat ik buiten kom. Nu heb ik eens opgelet. Ik ga bijvoorbeeld boodschappen doen. Dan lopen daar allemaal doodnormale vrouwen met doodnormaal haar. Ze pakken buiten een winkelwagentje en schreiden moeiteloos de winkel in. Als ik dan de hoek om vlieg om een winkelwagentje te pakken, daar waar het altijd waait dan ontploft mijn haar en waait het alle kanten uit waardoor ik, wanneer ik een poging doe om net zo charmant de winkel binnen te schreiden, ik eruitzie als iemand die net een dubbele salto heeft gemaakt en dat niet heeft gered. Met een ontploft hoofd.

Welk weer het ook is, mijn haar wordt nergens vrolijk van. Bij vocht lijk ik een paarse minion, bij vrieskou is het superstatisch, bij warmte is lang haar alsof je een wollen muts in de sauna op hebt. Ook al doe ik een staart. Dan vraag ik me af hoe al die andere vrouwen dat doen. Bij mij is een derde van het haar niet in een staart te vangen. Gevolg: Kriebelende plukken los haar in mijn nek of nog erger, als je buiten komt rechtovereind staan door de wind.

Dat lange haar gaat ook klem zitten in mijn winterjas, achter de autogordel of ergens in een trui. En het kan toch niet zo zijn dat ik de enige ben die zich hier de hele dag rot aan irriteert. Hoe doen andere vrouwen dit? Is dit een geheim waarvan ik niks afweet? Inmiddels heb ik het punt bereikt dat ik het liefst de tondeuse zou pakken en gewoon alles eraf scheren. Weg ermee. Ik ben ook geen lang haar type. Al die onhandigheid, daar ben ik te praktisch voor ingesteld. Ik kan zelfs nog geen vlecht maken dus al die schattige meisjesdingen die iedere lang haar vrouw kan zijn mij vreemd.

Dus daar zit ik dan met mijn ontplofte hoofd en kappersangst. Niks aan te doen. Maar het is wel shit!