Q-koorts

LiQes

Er is iets vreemds aan de hand in het grote duim-omhoog land. Hoe kan het dat als ik op mijn Facebook een foto plaats van mijn avondeten, een glas bier of iets anders van geen betekenis, ik met gemak een x-aantal vind-ik-leukjes binnenhaal maar als ik een artikel deel over Q koorts, dat daar geen duim voor is. Geen enkele.

We liken en reageren op van alles; mishandelde dieren, nieuws items over oorlog, geweld, de meest gruwelijke dingen verschijnen soms voor mijn ogen.

Q koorts is ook oorlog en geweld. Maar dan in mijn lijf 🙂

Ik denk dat iedereen wel iemand in zijn/haar omgeving heeft die zegt: "Als ik iets voor je kan doen moet je het zeggen." (ik hoop tenminste dat iedereen zo iemand om zich heen heeft)

Ruim een half jaar geleden volgde ik via Q support de training: "Q koorts, hoe ga je daarmee om?" Wat altijd weer naar voren komt is dat her- en erkenning gevolgd door begrip 1 van de belangrijkste dingen is voor chronisch zieken.

Waar blijft dan het digitale begrip? Is een duimpie niet een klein steuntje in de rug? Of een geplaatst item een uitnodiging tot gesprek? Tegenwoordig hebben we toch overal en over alles een mening die we gevraagd en ongevraagd laten horen?

Het verbaasd mij en al een tijdje wil ik hierover schrijven. Nee, niet om te zeuren of om te klagen maar om het te benoemen.

Er zit wat achter. Door Q koorts is mijn (ons Q-tjes) leven klein geworden. Heel klein. Social media is hierdoor een manier geworden om toch te blijven contacten met de buitenwereld. Is dat duimpje dan zo belangrijk? Om eerlijk en, besef ik nu, best oppervlakkig te zijn: JA. Soms is een digitaal duimpie fijn. Dat iemand de moeite neemt (los van alle lieve volgers van dit blog) om mee te lezen en dat laat weten.

Terwijl ik dit schrijf begin ik mijzelf wel een beetje zeurderig te vinden. "Waar maak je je druk om", denk ik bij mijzelf. Ik neem een nieuwe kop koffie en zucht eens diep. Moet ik deze blog plaatsen? Word ik een zeurpietje? Een kleine ronde langs: "Hoe voel ik mij vandaag?" (want op slechte dagen werkt de geest soms 'anders' en kunnen emoties alle kanten op vliegen, vaak niet de goede kant uit) "Ik voel mij oké vandaag", denk ik. Dus hop!

Hoe dubbel het ook voelt, toch plaats ik deze blog. Mijzelf er bewust van zijn hoe het kan overkomen. Begrip, her- en erkenning zit soms in kleine dingen.

Als je dus iets voor een ander wil doen? Like if you agree 😉

165660657