Q-koorts

MiQxed feelings

Foto door Olya Kobruseva via Pexels

Kort gezegd, ik ben een beetje in de war. Eigenlijk is in de war niet eens de goede uitdrukking maar ik kan vandaag even niks anders verzinnen om mijn gevoel uit te drukken. Het einde van de lockdown komt in zicht. Iedereen is blij.

Ondanks dat ik in 2020 een korte periode behoorlijk tegen de grond gemept werd door covid slash Q-koorts flashbacks voer ik redelijk goed bij de maatregelen. En daarmee bedoel ik dat er eigenlijk niet heel veel veranderde in mijn leven. Het enige waar ik last van heb is de muilkorf, anderzijds ruik ik godzijdank nu minder vieze luchten van mensen wat dan ook wel weer een voordeel is.

En nu komt het eind in zicht. Iets meer dan een jaar zat ons land in hetzelfde schuitje als vele chronisch zieken altijd zitten. En als ik eerlijk ben wil ik bij deze best toegeven dat ik daar behoorlijk wisselende gevoelens bij heb gehad, van leedvermaak tot begrip en medeleven tot uitlachen, meehuilen, reflectie en met lede ogen zien wat onze doelgroep al zo lang heeft tot de pijn van nog steeds geen erkenning omdat het schijnbaar normaal is geworden hoe wij er bij hangen.

Een jaar lang zat Nederland thuis, was/is er angst om ziek te worden, raakte mensen hun werk kwijt, waren ze verstoken van sociale contacten en aanraking, verbinding en konden ze nergens heen. Ik hoef verder geen betoog te houden over de rest van het verborgen leed wat zich achter vele deuren heeft afgespeeld. Met andere woorden…zoals ik al schreef in het allerbeginst van covid: Welkom in ons leven.

En nu mag de kudde schapen weer naar buiten. De ophokplicht is bijna voorbij. Behalve voor ons. En opnieuw vind ik het confronterend. Wederom word ik overvallen door gemengde gevoelens. Het is niet dat ik jaloezie of afgunst ervaar. Het is heerlijk om te zien hoe blij kinderen, jongeren, mensen zijn. Eerlijk gezegd ben ik nog blijer van het gepiep af te zijn van ‘iedereen’ die steen en been heeft geklaagd en zich geen moment heeft gerealiseerd of gewoon eens heeft erkent naar mij of misschien wel jou: “Jeetje, ik begrijp nu pas wat jij moet doormaken, al die jaren.”

Niet dat het altijd om ons draait, nee. We weten allemaal wel dat het niet snel om Q-koorts gaat maar het gaat wel om de verbinding te leggen in een situatie waar we allemaal verder van elkaar af kwamen te staan.

En nu is mijn vraag: Wat ga ik eigenlijk doen met deze nieuwe ‘vrijheid’. Kan ik mijn persoonlijke lockQdown opheffen?