Q-koorts

MiraQuleus

Al een tijd vraag ik me af wat ik nog over Q-koorts kan schrijven. Er zijn de Q-kringen, de Facebook lotgenoten groepen, onderlinge contacten, kortom, genoeg mogelijkheden om te delen met elkaar. Maar er is altijd weer één onderwerp wat steeds terug lijkt te keren. Net zo schadelijk als de Q-koorts bacterie zelf.

Ik krijg sinds ik ben verhuisd de vraag of het met mijn gezondheid nu beter gaat. Stel je voor…iemand heeft een gebroken been en zit in het gips. Die gaat verhuizen. Heeft diegene dan na een verhuizing geen gebroken been meer? I rest my case…

Ik begrijp de vraag wel want ik heb me bijna 10 jaar lang doodongelukkig in mijn oude huis gevoeld. Alleen, eenzaam en er hebben, precies in die 10 jaar, hele heftige levensgebeurtenissen plaatsgevonden. Desalniettemin heet mijn ‘gebroken been’ Q-koorts. Dus ook al voel ik mij fantastisch en intens gelukkig in mijn nieuwe woning, mijn ‘gebroken been’ is niet op miraculeuze wijze genezen, verdwenen, hersteld of wat dan ook. Sterker nog…de eerste weken draaide ik op adrenaline en vroeg ik me ook af, omdat we verkloot zijn door de CGT psychologie, wat er fysiek en wat er mentaal is. Maar de terugval, die niet lang op zich liet wachten (regen en waterkou) daarna was en is nog steeds een diep ravijn want: Hoe hoger de pieQ, hoe dieper het dal.

Het erge is dat ik nog aan mijn eigen ziekte ging twijfelen. Terwijl ik na al die jaren wel beter zou moeten weten. Zeven jaar vechten voor een diagnose. Twaalf jaar sukkelen. En dat doet zo’n schijnbaar simpele vraag. Het maakt me onzeker, het brengt me in de war en achteraf, nu dus, vraag ik me af waarom ik daar toch steeds weer intrap. Er is dus nog werk aan de winkel.

Ik vraag me af of we dit ooit uit onze omgeving krijgen. Was er maar een hocus pocus tovertruc. Tot die tijd: