UWV Perspectief

Moed

Moed is de bereidheid de confrontatie met lichamelijke pijn, tegenslag en levensbedreiging, onzekerheid, angst en intimidatie aan te gaan en te doorstaan, zo meld Wikipedia. (https://nl.wikipedia.org/wiki/Moed)

Vanaf dat ik chronisch ziek ben geworden heb ik geleerd om te beschikken over een behoorlijke portie moed. Ik heb te maken gekregen met kritiek, vooroordelen, vragen, ongeloof, opmerkingen, afwijzing, acceptatie en nog veel meer. Dat alles kan ik alleen maar doorstaan met een grote dosis moed. Daarentegen kan de moed mij ook behoorlijk in de schoenen zakken.

Zoals bijvoorbeeld wanneer ik boodschappen ga doen en tegelijk met mij bij mijn buurvrouw de wijkverpleegkundige de deur uit stapt. Over de smalle galerij loopt ze kordaat achter mij aan richting de lift en het trappenhuis. Ik loop niet zo hard en ik ga daar dus ook niet meer sneller door lopen, net als bij bumperklevers ga ik dan juist even op de rem. Vol moed blijf ik in mijn kracht, of althans, wat er voor door moet gaan.

Nadat we bij de ruimte, waar de lift en het trappenhuis zich bevinden, aankomen en ik op de knop druk om de lift naar boven te halen bitst ze: “Ga met de trap, dat is gezond.” Haar blik richt zich op mij en ze bekijkt me in een flits van top tot teen en weg is ze.

Dit soort momenten vragen om moed. Moed om haar niet na te roepen met alles wat er op een veel te laat moment door mijn hoofd schiet.

Maar ik zwijg. En dat vergt moed. Mijn stiefvader zegt altijd: “Soms ben je de meeste door de minste te zijn.” De moed opbrengen om te zwijgen. Dat heb ik wel geleerd in al die jaren. Vol goede moed deed ik mijn boodschappen en dankbaar voor mijn lift kwam ik weer thuis.

https://perspectief.uwv.nl/artikelen/momenten-die-om-moed-vragen