UWV Perspectief

Muziek

Als kind hoorde ik de eerste klanken van muziek bij mijn moeder op haar arm. Samen danste we zo de kamer rond. Ze zong mee met de langspeelplaat: “kom kleine meid, kom kleine meid, dans met mij.” Een jaren ’70 liedje van Teddy Scholten. Dit is de eerste herinnering van muziek.

Ik groeide op met muziek maar ook met dans. Vanaf mijn eerste herinnering weet ik niet beter dat muziek mij direct raakte. Door dans kreeg muziek een diepere laag. Het kunnen uitbeelden van klank, ritme, tekst en melodie door beweging vind ik magisch.

Muziek is alles voor mij. Ik dans niet meer. Waarschijnlijk nooit meer. Van alle dingen die ik op heb moeten geven mis ik dansen het meest. Muziek daarentegen is blijvend.

Ik luister elke dag naar muziek. Nadat ik wakker ben geworden en ben opgestaan ben, gaat, nog voor het koffiezetapparaat, de radio aan.

Ik luister dan naar het nieuws en het gebrabbel op de achtergrond. Het laat me weten dat er nog een wereld buiten mijn kleine wereld is.

Muziek is een troost, het brengt het me tot rust maar kan het ook teveel zijn. Op hele slechte dagen kan ik geen geluid verdragen, dan lig ik in een donkere stille kamer enkel te wachten tot ik weer een muziekje kan aanzetten.

Muziek verjaagd de eenzaamheid, trekt me door moeilijke periodes heen, is een troost, een afleider. Het brengt me soms op een prettige manier terug in de tijd. Een liedje waarbij ik dan denk: ‘oh dat was toen en toen met die en die.’ Dan geniet ik in stilte.

Tegenwoordig praat ik niet meer over accepteren dat ik iets niet meer kan maar over aanvaarden. Ik zal het nooit echt accepteren maar voor momenten kan ik het aanvaarden. Op die momenten waan ik me in vroegere dagen en dans ik in gedachte mee.

https://perspectief.uwv.nl/artikelen/muziek-biedt-troost