Q-koorts

Only Q lonely

Only Q lonely Fotografie ©Lola Brik Beeldbewerking Deverra Jansen

Bij tijd en wijlen worstel ik met terugkerend thema’s: eenzaamheid, mensen, contact, verbinding, verdiepen, samen zijn, (gemis van) vriendschap, ontmoeten. Ik zwelg dan een beetje (soms wat meer en een enkele keer teveel) in verdriet, schuldgevoel en vragen. De afgelopen tijd had ik hier behoorlijk last van en ik kwam er zelf niet uit. Totdat.

Totdat ik een videoboodschap zag op Facebook. Een mede Q-koorts vrouw organiseerde een ‘give away dinner’. Mensen die zin hadden om bij haar te komen eten konden reageren en ze zou haar dinner verloten onder de geïnteresseerden. Het was alsof er een luikje in mijn hoofd open ging zodat er weer licht binnen kon komen.

‘Vroeger’, toen ik nog vol energie was, datzelfde vroeger waar ik soms te lang in blijf hangen, het vroeger wat er niet meer is maar waar ik (nog) geen afscheid van kan nemen, vroeger, bestond mijn leven bijna alleen maar uit spontaniteit, niet weten wat ik over vijf minuten ging doen, gekke acties en wel zien waar het leven mij heen zou brengen. Ik voer zonder koers, doel of richting en het bracht me altijd waar ik zijn moest. De afgelopen weken zat ik vast in een verlangen naar dat vroeger.

Mijn God wat mis ik contact met mensen, ècht contact, elkaar zien, een gesprek, lachen, praten. Ik mis het dat ik niet meer op verjaardagen kom of wordt uitgenodigd, ik mis de echte interesse in elkaar. Regelmatig scroll ik door mijn contacten lijst om deze of gene te berichten om weer eens wat af te spreken maar ik kan het antwoord ‘nee’ of ‘geen tijd’ niet meer horen. Dus stuur ik ook maar niks meer. Ik ga stuk op het piekeren over hoe ik het sociaal leven probleem kan oplossen (want ik wil altijd alles oplossen).

Tot de videoboodschap. Het licht ging weer aan en gisterenavond gingen lief en ik naar het ‘give away dinner’ want ik had gewonnen!  Ik jubelde van enthousiasme. Dat bleek terecht. Terwijl we heerlijk aten, bla bla kletsten over Q koorts maar ook over de dingetjes des levens besefte ik ineens dat ik open mag gaan staan voor nieuwe contacten, nieuwe vriendschappen. Het is zo simpel. Zoals ze zei: “Ik kan zelf moeilijk de deur uit dus nodig ik mensen gewoon bij mij uit.” Ik sprak mijn bewondering uit over de positieve manier en creativiteit van dit initiatief. Een flinke leerles nam ik mee naar huis.

Vandaag weet ik dat ik de komende tijd afscheid ga nemen van ‘vroeger’. Dit zal tijd nodig hebben, net als alle andere processen maar het is goed. Het licht in mij brandt weer. Deze mede Q-koorts vrouw liet het alleen nog even op de juiste plek schijnen.