Q-koorts

OnQruid

Foto door cottonbro via Pexels

Augustus 2019

Wanneer de dagen weer korter worden en ik in mijn auto naar huis rijd, na een avond met mijn vriend te hebben doorgebracht, samen liggend op de bank, zuchtend omdat er tijdens de zomer geen fatsoenlijke programmering op tv is en we zijn uitgepraat over het dagelijks leven, zie ik in de huizen van de mensen weer lampen branden. De langste nacht is een pas een maand geleden. De zomeravonden zouden nog lang en warm moeten zijn maar de schemering valt vroeg dit jaar. Samen met de lage temperatuur die blijkbaar een afspraak heeft in vergelijking met de zomer van 2018.

Ik rijd langzaam door de straten met van die klinkers die mijn kleine oude auto doen schudden en rammelen. Iets wat me regelmatig angst aanjaagt. Met een gangetje van 30 kilometer per uur waar eigenlijk 50 de maximale snelheid is, gluur ik stiekem naar binnen door de muren van glas van de, wat men zelf vindt, de mooiste straat in het dorp. Waar de huizen net iets groter zijn en door de ramen een flauw licht schijnt van de nieuw gekochte led lampjes vanwege de opkomende duurzaamheid, waarmee ik de silhouetten kan onderscheiden van de gezinnen die hun nest beschermen als mieren.

De voortuin aangeharkt, het onkruid weggehaald, elke zaterdag de auto wassen op de oprit want het moet wel netjes blijven. In die straat die naar een vroegere burgemeester is vernoemd. Melancholie overvalt me op de gekste momenten. Gedachten vliegen als irritante muggen rond mijn hoofd. Terwijl ik de korte autorit vervolg op weg naar huis die slechts anderhalve kilometer is maar regelmatig eindeloos lijkt te duren.

De straat waar ik woon is niet de mooiste straat in het dorp. Het is troosteloos. Aan de voorzijde een grote muur van stenen, die me doen denken aan mezelf, opgestapeld in de vorm van eenpersoons appartementen. De achterzijde is verrassend mooi vindt iedereen. Net als wanneer mensen mij in eerste instantie zien wanneer ze me proberen te leren kennen. Ik woon dus in de perfecte straat. We hebben geen voortuintjes die gesnoeid moeten worden en onze auto’s rijden we gewoon naar de wasstraat.

Augustus 2020

Nu een jaar later woon ik in een andere straat en maak ik me druk om mijn voortuin, of deze wel netjes is zodat de buurt er niet iets van kan denken. Ik ben verrukt dat ik mijn auto kan wassen zonder naar de wasstraat te hoeven rijden of mezelf in allerlei bochten hoef te wringen om deze een beetje toonbaar te houden. Gezien de leeftijd is dat nodig. Het is net als bij mensen, als je ouder wordt ontkom je niet aan uiterlijk verval.

Ik heb led lampjes gekocht voor mijn nieuwe lampen. Mijn nieuwe straat is niet verrassend. Het is wat het is. Wederom de perfecte plek. What you see is what you get. Inmiddels net als ik. De muur is afgebroken.

De autorit naar vrienden blijft in afstand gelijk alleen ga ik in plaats van rechtsaf nu linksaf. Ik rij niet meer door de zogenaamde mooiste straat van het dorp maar naar het op één na mooiste dorp van Gelderland (2019). Een goede upgrade zou ik zeggen.

Melancholie overvalt me nog steeds. Net als Q-koorts. Na de verhuizing draaide ik op adrenaline. Tot deze op was. Ondanks de jarenlange ervaring blijf ik me verbazen over onze ziekte. Ik kijk eens naar mijn voortuin en denk: “Het is net als bij Q-koorts, het ziet er netjes uit maar het onkruid woekert toch gewoon door en lijkt altijd erger terug te komen dan dat je het probeert te bestrijden.”