Q-koorts

Onverklaarbare Qoorts

©Fotografie Gert Willem Haasnoot

September 2019 schreef ik de blog Maakt u zich zorQen? Ik eindigde de blog met ‘het komt goed’. Optimist die ik ben. Ik was niet voorbereid op dat het misschien niet goed komt. Gelukkig is het nog een ‘misschien’.

Gisteren ging ik met gierende zenuwen naar het Radboud om de uitslag te horen van de ECG, de longfoto’s en de bloedtest. De temperatuur staatjes van de afgelopen twee weken opgevouwen in mijn tas. De twee weken tussen de reden van de afspraak en de uitslag bestaan uit wachten. Zo werkt het nou eenmaal. Tijdens het wachten komt er een e-mail met: Er staat een nieuwe uitslag voor u klaar in mijnRadboud. Om de uitslag te bekijken, klikt u in mijnRadboud op het tabblad ‘Mijn dossier’ en vervolgens op ‘Uitslagen’. Alles wat je niet moet doen, doe je dan toch. Inloggen en kijken. Maar ik ben geen dokter dus ik kan niks interpreteren. Het enige wat ik zeker weet is dat ik de afgelopen maanden zieker ben dan anders.

Na gisteren mijn dagelijkse stappendoel te hebben behaald om via route 780 naar route 433 te wandelen (met een tussenstop bij de koffiehoek vanwege het nog steeds benauwd zijn wat volgens de H.I.O, zie blog Maakt u zich zorQen?, hyperventilatie is) zat ik uiteindelijk tegenover drie artsen. De reden van mijn komst wordt herhaald en ik hoor gelijk dat de Q-koorts waarden geen bijzonderheden aantonen in de zin van dat er geen opvlammende bacterie is. De meeste klachten zijn ‘gewoon’ QVS.

‘En is er wat op de longfoto’s te zien’?, vraag ik. ‘Ja, u heeft chronische bronchitis, COPD, net als drie jaar geleden’, zegt de arts. Dom genoeg denk ik: ‘Net als drie jaar geleden? Heb ik dat al drie jaar dan?’ Gelijk denk ik aan de huisarts in opleiding en haar hyperventilatie diagnose. Maar er is geen tijd om te denken in dit gesprek. Ik overhandig mijn temperatuurstaat en gedrieën kijken ze elkaar aan. ‘Dat is niet goed, dit zijn geen normale temperaturen. Maar u heeft geluk, mijn expertise is onverklaarbare koorts dus als u het goed vindt ga ik u nogmaals testen op auto immuun ziekten, bacteriën en u …’ maar mijn lampje ging uit, geen idee wat er gezegd is. Ik werd door de co-assistente naar de bloedprik afdeling gebracht. Er werd zoveel bloed afgenomen dat ze in beide armen moesten prikken. Ik kon van schrik het toilet niet vinden en liep daar met mijn potje en buisje rond als een kip zonder kop. Eenmaal op de speciale plasplee moet je met pictogrammen uitvogelen hoe je in je potje met buisje moet plassen maar de plaatjes danste voor mijn ogen.

Met een dubbel gevoel en lek geprikte armen verliet ik drie uur later het Radboud. ‘Ik werd eens niet gepsychologiseerd’, zei ik tegen pa op de terugweg. ‘Dat is raar? Ik ben nog nooit zo serieus genomen. Ik weet niet of ik blij moet zijn of niet. Enerzijds ben ik blij dat ze verder onderzoek doen, anderzijds krijg ik weer al die vragen in mijn hoofd. Alleen is het nu anders dan vroeger. Ik hoef nu eens niet te vechten.’

De komende tijd is het weer wachten. Ik heb geen idee wanneer de volgende afspraak is. Volgens mij zei ze dat ik daar bericht van krijg of zo. Ik ga vandaag eens alles de revue laten passeren.

Ik heb wel alvast een afspraak met de huisarts gemaakt want dat hyperventilatie verhaal laat ik natuurlijk niet rusten…

©Fotografie Gert Willem Haasnoot