UWV Perspectief

Onzekerheid

Zeg je chronisch ziek dan zeg je: Onzekerheid. Onzekerheid in alles, maar dan ook werkelijk alles. Het een 24/7, het ander bij momenten. Onzekerheid maakt kwetsbaar en voelt soms als schaamte.

Hoe kom ik de dag, week of maand door, hoe zie ik eruit, ben ik nog aantrekkelijk, hoe kom ik deze maand rond, is er ooit een kans op werk en hoe dan, heb ik vandaag een goede of een slechte dag, kan mijn afspraak doorgaan of moet ik weer afzeggen, hoe zullen mensen reageren, moet ik wel of niet over mijn ziek zijn vertellen? Hoe ziet mijn toekomst eruit? Het lijken vragen maar het zijn vragen uit onzekerheid.

Onzekerheden die door het ziek worden of ziek zijn, het leven met beperkingen, onder een vergrootglas liggen. Hoe het dagelijks leven veranderd met een ziekte had ik vooraf nooit kunnen bedenken. En ook dat maakt weer onzeker. Het is een vicieuze cirkel waar bijna niet uit te komen is. Onzekerheid maakt ook weer onzeker. Hoe ingewikkeld.

Ik heb me lang geen compleet mens gevoeld, lichamelijk en geestelijk. Dat heb ik na lang vechten en met tijd weer een beetje onder controle, ik voel me daar iets zekerder over maar echt weg gaat het nooit, in ieder geval tot nu toe niet.

Ook mijn eigen lijf maakt me onzeker. Op een zogenaamde goede dagen weet ik dat deze gevolgd worden door minder goede of slechte dagen. Ik weet alleen nooit hoe goed of slecht een dag is of wordt want Q koorts is net als het weer; het kan zo omslaan. Elke keer is het weer opnieuw incasseren en accepteren. Was er maar een Q koorts buienradar. Desalniettemin, als mijn figuurlijke zon schijnt geniet ik er wel van.

Iedereen heeft zijn of haar onzekerheden. Niemand zou zich daarvoor hoeven te schamen.

https://perspectief.uwv.nl/artikelen/chronisch-ziek-betekent-onzekerheid