UWV Perspectief

Overleven

Intro: onderstaande cursief is een eigen dagboekfragment uit 2015. In deze periode zat ik middenin een depressie. Ik wilde ook niet meer leven, ik voelde niet meer hoe ik kon leven. Ik was erg eenzaam en had alles verloren, relatie, werk, inkomen, gezondheid, geld, vriendschappen, mijn identiteit. Ik was ziek thuis en zag of sprak dagenlang niemand. Ik ben zo alleen geweest. Ik kon niks meer verliezen. Ik heb mijn leven lang al een gevoeligheid voor depressie en waarschijnlijk zal dat altijd terug blijven komen, zoals de psycholoog zei: een dysthyme stoornis . Ik haat het woord stoornis. Als ik auto reed zag ik alleen de vangrail, als ik het spoor over moest steken zag ik alleen maar ‘mogelijkheden’. Dat is het moment dat ik naar de huisarts ben gegaan. Dat is het moment waarop ik ben gaan schrijven. Schrijven heeft mijn leven gered.

http://www.lichtopdepressie.nl/stemmingsstoornissen/dysthyme-stoornis/

Ik zit op de bank. Mijn lijf doet zeer. Ik heb het koud. Ik heb het warm. Ik wil iemand spreken maar ik weet niet wie, het lukt me niet om de telefoon te pakken. Ik wil schreeuwen, huilen, vechten, slaan, lopen. Ik ben gejaagd. Mijn gedachten razen en zijn tegelijkertijd vertraagd. Ik neem de wereld waar vanachter glas. Ik voel me opgesloten in mijzelf. Ik neem deel aan het leven zonder te leven. Ik wil weg van hier. Ik zit nog steeds op de bank. Ik sta op, kijk naar buiten. Het licht doet pijn aan mijn ogen. Ik hoor mensen praten met elkaar. Hoe kunnen ze zo gezellig praten? Ik hou mijn handen voor mijn oren. Geluid doet pijn. Ik kijk op de klok. Ik moet goed nadenken over welke dag het is. Ik word  gek, ik verlies het van mijzelf maar ik ben als verdoofd. Ik weet niet of ik dorst of honger heb. De keuken lijkt zo ver weg. Hoe lang duurt deze dag. Ik weet niet hoe laat het is. Ik voel niks en tegelijk van alles. Leegte. Pijn. Verdriet. Ik ben levend in coma. Ik adem en mijn hart klopt. Verder is alles kapot. Het is een langzaam lijden. Mijn lijf is op, mijn geest is moe. Het gilt in mijn hoofd. Ik heb geen vat meer op mijn denken. Ik voel me raar. Mijn hoofd is een warboel. Ik ben een vreemde voor mijzelf. Waar is die vrouw van een paar jaar geleden? Dood. Ik ben zo moe.

Depressie is geen burn out, depressie is geen overspannenheid. Depressie is niet ‘even niet lekker in je vel zitten’. Depressie is de duivel aankijken en niet weg kunnen rennen. “Depressie zit in je lijf”, zoals onlangs iemand mij vertelde.

Maar ik heb het overleefd.

https://perspectief.uwv.nl/artikelen/schrijven-heeft-mijn-leven-gered