Q-koorts

ParQing

Vandaag heb ik hem weggebracht. De aanvraag. Netjes ingevuld en ondertekend. Het formulier lag al een tijd op tafel, dan weer links, dan weer rechts. Soms in de tas, dan er weer uit en terug op tafel. Tijdens de warme overdracht van Q-Support naar de gemeente, die niet zo warm was als verwacht, kreeg ik hem mee: Het aanvraagformulier voor een gehandicaptenparkeerkaart. Zo, het hoge woord is eruit.

Invullen is één ding, wegbrengen een tweede. Het accepteren en aanvragen van thuishulp daar heb ik twee jaar over gedaan, hier een maand dus ik ga vooruit. Ik voel nog een behoorlijke tweestrijd in mijzelf. Enerzijds zal ik blij zijn als ik zo’n kaart heb, anderzijds haat ik het. Het voelt zo dubbel. En dan is er nog de rare twijfel, dat stemmetje in mijn hoofd wat zegt: “Is het allemaal wel erg genoeg en is dit niet een beetje overdreven?”

Totdat er weer een dag of dagen zijn dat ik bijna niet kan lopen, of die angstige toekomst hoe mijn rug zich gaat gedragen*, dan vraag ik mij niet af of het overdreven is. Ik vind mijzelf alleen een beetje onaantrekkelijker met een gehandicaptenparkeerkaart, ik voel schaamte, zowel op de goede als op de slechte dagen.

Laatst was de thuishulp hier, driftig aan de poets en ineens zegt ze: “Zit er een spin onder de verwarming?” Ik vlieg op van de bank waar ik net ‘lekker’ lag en schoof over de grond om te kijken want een spin in huis, dat is geen optie. “Oh”, zegt ze, “jij komt snel overeind?” Ik bloos dan bijna en het voelt alsof ze wil zeggen: “Hmm, valt dus allemaal wel mee.” Niet dat ze dat letterlijk zegt maar toch… Zoals ik laatst al schreef: Hoe gedraag je je als chronisch zieke?

Mijn vrees is dat er straks met de Qaart ook dergelijke reacties gaan komen. Nou ja…vrees…zelfs een vriendin en kennis in een scoot krijgen zulke reacties dus eigenlijk moet ik al voorbereid zijn en vrees omzetten in realiteit.

Het voelt als achteruitgang en hoe goed bedoeld ook dat de gemeente zegt: “Dit draagt bij aan participatie”, ik zou liever Q koortsloos participeren, zenuwpijnloos zijn en zien dat ze, om het participeren te vergroten, mij de mogelijkheid zouden geven om te kunnen bewegen zodat ik misschien wel heel die Q-Qaart linea recta in de prullenbak kan gooien.

En zo parQeer ik deze blog vandaag.


*Ik heb drie hernia operaties achter de rug (waarvan er in 1 jaar 2) welke begonnen zijn tijdens de besmetting. Mijn rug is versleten, wervels schuiven heen en weer en mijn grote vraag is: Komt dit door die f*cking bacterie of wat?