Q-koorts

PriQje?

Een veelgelezen zin: Wanneer zijn wij aan de beurt…

Het is ouderwets ellebogenwerk. Nog erger dan voordringen bij de kassa. Welke chronisch zieken groep mag vooraan staan voor vaccinatie. We vinden onszelf allemaal even ziek. Nu is er de strijd: Wie is het ziekst? Want wat vinden we onszelf allemaal belangrijk. Ik krijg er plaatsvervangende schaamte van.

Wat mij stoort is het woordje “we” en/of “wij”. Het gaat er namelijk niet om welke ziekte erger is. En waarom wil elk groepje dat hun ziekte het ergste is? Wat is dat voor een rare gedachtegang?

De dagelijkse last die een ieder draagt is hetzelfde. Ongeacht wat je mankeert. Er is geen gradatie in ziekte. En dood gaan we allemaal. Uiteindelijk. Maar het graaien naar vooraan willen staan omdat een ‘we’ groepje vindt dat zij toch wel als eerste recht hebben op een prikje…daar vind ik wat van. We zijn zo gewent om maar alles te krijgen wat we willen. Liefst NU gelijk. En nu het leven nederig is geworden zijn we niet meer gewent om gewoon netjes op onze beurt te wachten.

Onlangs kreeg ik van een onderneemster, nee, laat ik het maar gewoon hardop zeggen, mijn kapster, een whatsapp. Op zich is daar niks mis mee maar er zat een link bij naar een doneeractie omdat ze nu van haar spaargeld moest leven. Op de een of andere manier knakte het in mijn hoofd. Om meerdere redenen. Het eerste wat ik dacht was: “En ga jij straks als jouw zaakje weer goed loopt (aan huis) dan ook vrouwen gratis kappen die geen geld hebben?” Vast niet want dat heb je nooit gedaan. Je hebt alleen interesse in centjes ontvangen maar iets terug doen?

Toen al die mensen die chronisch ziek werden en hun baan kwijtraakte, hun gezondheid, hun sociale leven, alles wat heel de wereld nu ervaart, waren we zeurpieten, moesten we ‘wat positiever’ zijn, moesten we van alles. Vooral in mijn omgeving was dat zo. En nu hoor ik diezelfde mensen steen en been klagen. “Hee, je kan ook gewoon ergens in loondienst gaan werken hoor!” De Ikea heeft het erg druk hoor ik dus die kunnen vast wel wat handige handen gebruiken. Is het hard hoe ik nu oordeel? Zeker. En ik besef ook dondersgoed dat het mijn oud zeer is.

Ondertussen moeten we gewoon geduld hebben. Veel geduld. Vooral als chronisch zieke. Eerlijk is eerlijk, ik vind het gebrul van de gezonde wereld af en toe niet om aan te horen.