Q-koorts

Q-ommuniceren

Photo by Markus Spiske temporausch.com from Pexels

We praten. Aan de telefoon. Door elkaar heen, van de hak op de tak, van onderwerp naar onderwerp. We onderbreken elkaar, luisteren, en terwijl we aan een half woord genoeg hebben zijn we toch bijna drie uur aan het praten omdat we de helft van de tijd niet op woorden kunnen komen en /of het onderwerp kwijt zijn. Alles is Q-Koorts.

Er zijn zoveel onderwerpen die onbespreekbaar zijn met niet-QVS-sers. Ik zat al weken vol met die onderwerpen, of emoties, zo je wilt. Onderwerpen (emoties) zoals de dood, het opstellen van een euthanasie verklaring, angsten, nieuwe klachten en veranderende klachten, dat alles Q-koorts is, 24 uur per dag, 7 dagen in de week. Over pijn, over vechten, in mijn geval letterlijk slaan. Over PEM, POTS, COPD, ME (welkom in de wereld van afkortingen). Over uitslagen, de toekomst en tegelijk: welke toekomst? Over vegetatieve verschijnselen. Over kokende hersenen.

Ik voelde me eindelijk leeglopen. Alles waar ik weken mee rondliep en met niemand kon delen kwam eruit. Ik schrok er zelf van en zei op een gegeven moment: “Shit, het gaat wel veel over mij.” Het enige antwoord dat ik kreeg was: “Dat geeft niet.”

“Echt, het zweet loopt me over de rug, ik heb de verwarming uit, de deur open, ik tril als een rietje maar het zweet loopt me als regenwater over de rug.” “Bij mij ook”, hoor ik aan de andere kant van de lijn. Zelfs telefoneren kan op het verkeerde moment lichamelijk een reactie uitlokken. Alles is Q-Koorts.

En zo liep ik nog verder leeg. Totdat er niks meer over was. Alle (spreekwoordelijke) Q-Koorts shit lag ‘op tafel’. In dit geval tussen twee telefoonlijnen in. Diezelfde nacht sliep ik voor het eerst sinds tijden door de krampen, het zweten, de onrust en de pijn heen.

Het was nodig. Praten, communiceren. In dit geval Q-ommuniceren zoals alleen Q-Koorts mensen dat onderling kunnen.

Alles is Q-Koorts.