Q-koorts

Qadeautje

Photo by Darius Krause from Pexels

Vandaag zou een cadeautje zijn geweest. Een cadeautje voor mijzelf. Weken geleden had ik met Eric van Schie afgesproken om zijn Q-kring een keer bij te wonen. Niet voor mijn blog, niet om over te schrijven, nee, gewoon voor mijzelf, voor het contact, de interesse en nog wat dingen. Na de Q-kring zou ik met twee andere QVS-ers gaan lunchen (als je dan toch in de buurt bent kan je net zo goed alles in één keer doen).

De afgelopen weken zijn erg hectisch en intensief geweest. Niet alleen vanwege Q-koorts maar vanwege een heleboel privé/familie omstandigheden (die ook privé blijven). De hele maand oktober ben ik aan het rennen en vliegen geweest. Normaal is QVS voor mij een dagtaak en doorgaans de enige taak, nu kwam er een tsunami aan van alles en nog wat erbij. Ik heb een maand niet aan mijn boek kunnen werken, ik heb een maand alle grenzen overschreden die er zijn maar het kon niet anders.

Vandaag zou de laatste ‘drukke’ dag zijn maar wel een dag waar ik zo enorm naar uitkeek. Na een slechte nacht besloot ik toch te gaan. Een beetje make-up doet wonderen, paar leuke kleertjes aan en zo leek het toch nog wat deze ochtend. Ik had al wel gezien dat het een drukke ochtendspits was. Op een ‘goede’ dag rij ik maximaal een half uur. Nu zou ik ruim 50 minuten moeten rijden. Soms zijn er mensen en dingen waar ik dat gewoon voor over heb. Tot ik in de auto zat en gas gaf.

Ik draaide de wijk uit en ik stuitte op een rij auto’s waar geen eind aan kwam. File in eigen dorp. Dit gebeurd nooit maar nu wel. Vloekend en tierend zat ik achter het stuur: “Waarom vandaag, wat is dit voor ongein, ga weg allemaal, ik moet naar café Tinus toe, ksssst, aan de kant.” Maar niemand kon aan de kant. Op 500 meter van mijn huis stond ik stil en mijn navigatie vertelde dat de vertraging ruim twintig minuten zou duren voordat ik het dorp notabene uit zou zijn. “Verwachtte reistijd 1 uur en 35 minuten”, babbelde het apparaat.

Soms beslist het lot. Ik draai, net als meerdere auto’s, mijn kleine Smart 180 graden en sta vijf minuten later weer thuis. In de auto heb ik mijn teleurstelling even laten zakken, Eric een bericht gestuurd, de twee andere dames ook dat ik helaas niet kom vandaag. Ik eindig met: ‘Stomme Q.’

Omdenkende heb ik toch een Qadeautje vandaag. Mijn make-up is eraf, de joggingbroek is aan, de verwarming staat op stand tropisch en ik ben weer aan het schrijven. Ik hoef even niks, zelfs niet over grenzen heen. Mijn stoplicht staat even op rood.

Lieve Eric, Sandra, Marion en Jeannette, ik hoop jullie heel snel te zien op een andere dag, in betere Q-auto-rij-omstandigheden .