Q-koorts

QenteQen

©Eigen foto 'SmartparQing'

Die verrekte ijdelheid. Van de ene kant van de daken schreeuwen dat ik chronisch ziek ben en van de andere kant veel te veel energie stoppen in het verbergen ervan en dan klagen dat mensen het ‘niet zien’. That’s me. Ergens in het afgelopen jaar is er een kwartje gevallen. Ik heb hem nog niet helemaal gevonden maar ik hoorde wel dat ‘ie viel. Het begin is er.

Te ijdel om mijn wandelstok te gebruiken, te ijdel om mijn gehandicaptenparkeerkaart te gebruiken, misschien ligt het aan het woord? Gehandicaptenparkeerkaart. Alleen bij galgje zou dit woord het goed doen, verder niet. De wandelstok en parkeerkaart zijn al geruime tijd in bezit. Zo’n twee jaar denk ik? Afgelopen week heb ik de wandelmuts voor het eerst zichtbaar gebruikt. Wat een verademing!

©Eigen foto

En nu is daar de GPP. Oftewel de gehandicaptenparkeerplaats. Toen ik een jaar geleden hier kwam wonen zag ik dat er parkeerplaats pal voor de deur is. Wat minder prettig is, is het feit dat overige mensen dat ook vinden en doorgaans de plek voor mijn deur bezet is door een ander voertuig dan de mijne. Het is een openbare parkeerplek dus moest ik mijn afweging maken. Ik had een aantal opties:

1. Niks doen, verderop parkeren wat betekend meer pijn en vermoeidheid maar wordt de ijdelheid tenminste goed bewaard.

2. Een GPP aanvragen op kenteken maar dan ziet iedereen dat er ‘iets is’. Desalniettemin, dan heb ik wel gemak, minder pijn en meer vrijheid.

Maar oh wee wat zullen de mensen denken? Er is niks aan mij te zien. Ik heb er bijna een jaar over gedaan om tot optie 2 te komen. Maar ja, ik zou ik niet zijn als er dan toch niet iets geks moest komen. Dus ik heb maar een alternatieve parkeerkaart achter mijn ruit geplaatst. Als soort van statement.

De paal staat er sinds een paar dagen en ik ben er nu een beetje aan gewent. Toen ze hem kwamen plaatsen heb ik de luxaflex dichtgedraaid en gehuild. Het voelt altijd als een stap terug. De innerlijke strijd is zo hevig. Maar eerlijk is eerlijk…dit had ik veel eerder moeten doen. Ik hoef me nu geen zorgen meer te maken als ik de straat kom inrijden, nee, ik draai mijn kleine pinguïn gewoon mijn plek op. Smartparking noemen we dat 😉

Nieuwe stappen (inclusief wandelstok) zijn genomen!

De pinguïn