Q-koorts

Qinderloos

Zonder dat veel mensen zich het herinneren bestaan er een soort van etiquette regels. Wat voor regels? Gewoon van die regeltjes, ongeschreven die een bepaalde beleefdheidsvorm kunnen uitdrukken bijvoorbeeld. Of dat je mes rechts van je bord ligt met de snijkant naar het bord gericht. En waar ook de vraag: “Hoe gaat het me je?” onder valt.

Maar wat nou als iemand geen werk heeft, iets heeft van een ziekte waarvan je niet precies (of wel) weet wat het is, weinig hobby’s kan volhouden, geen kinderen heeft en iets van een relatie heeft waarvan je ook niet helemaal weet hoe het zit. Lastig, lastig. Zo blijkt dat dan de vraag: “Hoe gaat het met je?” een hele moeilijke is. Correctie. Ik denk dat de vraag niet moeilijk is maar ik vul even in dat het antwoord niemand interesseert.

Eerst dacht ik dat het lag aan mijn zielige leven op de flat maar ook nu na de verhuizing en ik als een Pipi Langkous (in mijn hoofd want ik heb geen sproeten en rode vlechtjes) door het leven spring blijft het een moeilijke vraag.

Ik heb geen kinderen, geen werk en ik woon alleen. Oh ja, ik heb ook geen huisdieren. Er is een bepaald type mens, ik schrijf vaak ‘iedereen’ maar in dit geval is dat anders, die van alles vraagt: Hoe gaat het met je relatie, hoe gaat het met de kinderen van, hoe is het in je huis, doe je nog iets met fotograferen maar niet: “Hoe gaat het met jou?”

Als kinderloze heb ik mezelf aangeleerd om zoveel mogelijk naar andermans kinderen te vragen. Te denken aan verjaardagen van die kinderen terwijl ik als kinderloze nooit betrokken ben bij andermans kinderen om voor mij onbekende redenen. Het voelt altijd als een vreemde wereld maar wat was ik graag suikertante geweest van al die blagen. Alleen als je ze zelf niet hebt dan denken mensen dat je een hekel aan kinderen hebt, of niet weet hoe je ermee om moet gaan of zo. Geen idee hoe het brein van ouders werkt.

Ik weet wel dat ik de laatste tijd gevraagd maar ook net zo vaak ongevraagd geduldig luister naar alle kind en/of kleinkind verhalen en vaak antwoord moet geven op de vraag hoe het met de kinderen van gaat. Nu niet gelijk denken dat ik dat in alle gevallen heel erg vind maar hallo!

Ik hoor ook vaak dat je als kinderloze egoïstischer bent. Paradoxaal genoeg hoor ik in hetzelfde gesprek vaak: “Als ik het over mocht doen was ik er nooit aan begonnen.”

Egoïstisch of niet, zoals een goede vriendin zegt: “Dat mag je vinden en zeggen maar ik weet dat het anders is”, waarom is het voor de niet kinderloze zo moeilijk om, in mijn schijnbare lege bestaan (in de ogen van anderen), de vraag ‘hoe het met mij gaat’ te stellen?

Dat zou mijn kind-, huisdier-, werk-, hobbyloze bestaan dan toch wat meer sjeu geven.