Q-koorts

Qnoop doorgehakt

Ik heb de knoop doorgehakt. Twee jaar heb ik erover gedaan om tot deze beslissing gekomen. Ik krijg huishoudelijke hulp.Vaak vraag ik mij af hoe andere dingen doen: de was, stofzuigen, een bed verschonen, de vaatwasser uitruimen. Om maar niet te spreken over andere levensvraagstukken zoals: Hoe verdeelt een ander zijn/haar tijd, hoe ga jij om met je omgeving, hoe, hoe, hoe?

Toen ik het eerste keukentafel gesprek had met WMO, ruim twee jaar geleden stelde de consulent heel simpel: “Ik zou het gewoon doen, het maakt jouw leven makkelijker.” Ik verwenste haar toen zelf in een scootmobiel (waar ik op dat moment voor in aanmerking kwam) en huishoudelijke ondersteuning.

Ik was het zo zat om telkens te horen wat anderen allemaal ‘gewoon zouden doen’. Ik vraag geen werkster voor de lol. Accepteren dat je iets niet meer kan is een proces. En dat proces heb ik nu zover geaccepteerd dat ik er aan toe ben. Eindelijk, na twee jaar.

Eigenlijk zou er een soort van cursus moeten zijn: Hoe word ik chronisch ziek? Of zoiets. Ik heb ooit tegen de huisarts gezegd: “Dat ik ziek ben vind ik minder erg dan de gevolgen van het ziek zijn.”

Anderzijds heb ik ooit een lijstje gemaakt wat het mij heeft gebracht, ik zat in de ‘omdenken-fase’. Ik ben bijvoorbeeld veel beter voor mijzelf gaan zorgen, ik heb “nee” leren zeggen, ik heb geleerd om hulp te vragen en te accepteren, ik heb inzicht gekregen in hoe ik mijzelf als mens jaren overbelast heb, ik ga veel zorgvuldiger met contacten om, ik ben kwetsbaar maar daardoor ook socialer geworden en ik heb hele dierbare contacten met mede chronisch zieken gekregen. We spreken een eigen taal. Zo kan ik nog wel even doorgaan. En ik ben niet de enige die zo’n lijstje heeft.

En nu is er weer een stukje acceptatie bij waar ik mij wonderbaarlijk genoeg goed bij voel. Het voelt niet meer als iets opgeven maar als een toevoeging aan mijn kleine leven.

Een cadeautje aan mijzelf.

19247561_1483708741687100_1105118244727773976_n