Q-koorts

Qoppen en Qkonten

Het zal je maar gebeuren, je (mijn lief) ontmoet een vrouw (ik) met Q koorts en een kapotte rug. Dat vergt tijd, geduld en een hoop aanpassen. Als er één ding is wat mijn vriend heeft is het geduld. Hij begrijpt misschien niet alles van Q koorts en ook wij hebben onze normale relatie beslommering dingen maar geduld heeft hij wel. Hij houdt van mij  en van de Eagles.

Een tijd geleden wilde ik hem verrassen. Ik had kaartjes gekocht voor de Dutch Eagles. Via via hadden we gehoord dat deze band echt goed is. Ze traden ook nog op in Almelo, de geboortegrond van vriend. In de Schouwburg, want een avond staan kan ik niet. Tot mijn grote verrassings-voorpret waren er nog kaarten op de tweede rij vrij, helemaal vooraan!

Ik mis het uitgaan. Als er iets is wat ik ècht heel erg mis dan is het dat. Ik hou van muziek, van dansen, van even gek doen (even?), het nagenieten, alles.

2012 ⇓ is een van de laatste keren geweest dat ik festivals afstruinde. Mijn lieve hemel, godzijdank heb ik het allemaal wel meegemaakt, bij het zien van de foto’s krijg ik al tranen van het lachen. Ik zal jullie de achtergond verhalen besparen want…what happend op de Zwarte Cross, stay’s op de Zwarte Cross. Wat mis ik die tijd, wat mis ik die tijd.

En gisteren gingen we naar de Schouwburg, met zitplaatsen en een goede voorbereiding. Ik had de hele dag rustig aan gedaan. “Ga je het wel volhouden”, vroeg vriend toen hij mij kwam halen. “Tuurlijk”, zeg ik, “zo niet dan toch.” En zo gingen we weg.

Nadat we onze zitplaatsen hadden gevonden en ons hadden geïnstalleerd bleek dat we bijna met ons neus op het podium zaten. “GAAF, we zitten echt vooraan”, zeggen we tegen elkaar. “Maar ook dicht bij de geluidsinstallatie”, zegt vriend. Oké, foutje, niet aan gedacht. Daar kwam ik achter toen het optreden begon, licht en geluid. Killing. Ik kromp ineen.

Maar donders, wat zijn deze gasten van de Dutch Eagles goed zeg. We genoten volop van de muziek, de show en dat we een avondje uit zijn. Na een half uur is het wel  draaien en pielen om een goede houding te vinden in schouwburgstoelen en mijn benen verzuren op het ritme van de muziek. En dan loopt de show op zijn eind, een blik op het horloge en nog een paar nummers te gaan.

De sfeer in de zaal is goed en bij de laatste hekkensluiters gaan de mensen staan. Ik ga ervan uit dat ze snel weer gaan zitten maar dat gebeurd niet. Ik zit. Ik kan niet staan en als ik het wel zou doen dan is bij voorbaat mijn eigen Q show al ten einde en ik weiger deze avond te laten verprutsen door mijn lijf. Maar niemand gaat zitten. En zo eindigt mijn show. Met koppen en konten.

Qoppen en Qonten

Ik wil het niet laten blijken maar ik werd zo verdrietig. Ik voelde me onzichtbaar worden. Vastzitten in de beperking van mijn lijf. Het aloude gevecht kwam weer boven: “Ik wil ook staan, ik wil ook meedeinen, ik wil dit ook!” Soms is iets accepteren gewoon even niet mogelijk.

Nadat het was afgelopen zei ik uit boosheid tegen vriend: “De volgende keer reserveer ik een rolstoelplek.” Ik had gelijk spijt van mijn opmerking. De nacht was onrustig, alles doet zeer maar we zijn toch een avondje uit geweest. En zo ben ik voorlopig weer even genezen van iets willen. Maar ja, als er iets in mijn Qop zit zit het niet in mijn Qont .