Q-koorts

Qup?

Als je bij het lezen van onderstaande denkt: “Wat heeft dit nou met Q koorts te maken?” Lees dan gerust even verder. Sorry mannen voor dit relaas 😀

Ik ben een vrouw. Ik hou van roze, van glittertjes, van schoenen en handtassen. Ik kan om alles of niets huilen en lachen, en ik geef doorgaans een man overal de schuld van. Neemt niet weg dat ik niet zo van de vrouwenclubjes ben of goed match met soortgenoten en ik ben al helemaal niet thuis in de geschreven en ongeschreven regels van mijn soort.

Zo heb ik, ondanks mijn vrouw zijn, een hekel aan lingerie. Specificatie: ik heb geen hekel aan lingerie, ik heb een hekel aan lingerie kopen, bh’s, slips of hoe het ook genoemd wordt. Nee, nee, nee, ik heb ook geen hekel aan lingerie kopen, noem shoppen en ik vergeet alles om me heen, mits het niet met andere vrouwen is uiteraard, ik heb een hekel aan de vrouwen die in lingeriewinkels werken.

Ik heb een haat liefde verhouding met mijn boobies. Twintig jaar geleden heb ik er om medisch noodzakelijke redenen het mes in laten zetten en sindsdien kijk ik er toch een beetje raar op neer. Niks zit echt lekker maar het protocol, de ongeschreven wet is dat wij een bh dienen te dragen. Liefst tietvergrotend of een t-shirt bh zodat niemand ziet wanneer je het koud hebt. En schijnbaar dien ik van lingerie te houden omdat ik vrouw ben. Hardop uitspreken dat je er niks mee hebt is not done.

Ik shop graag online maar bh’s moet ik passen. In een winkel. Met mijn grootste glimlach vraag ik aan de verkoopster of ze even wil helpen. De verkoopster met dezelfde fake smile als ik op mijn gezicht heb neemt mij van top tot teen op. Zij mooi opgemaakt en een en al zelfverzekerdheid stijgt direct boven mij uit met haar opgepoetste ego. Ik sta daar met mijn makkelijke shirt voor het passen, mijn fleecevest en sneakers erg oncharmant te zijn.

“Welke maat heeft u?”
“Ik weet het niet precies” en leg haar het verhaal van het mes uit. Ik wissel nogal eens een kilo meer maar vooral minder dus ook daar.
“Ik zie het al”, zegt ze. “Je omvang is 75.”
Ik zeg: “Nee want ik heb er een paar van 75 en die zitten me toch strak.”
Ze pakt het meetlint en graait achter mijn rug (zonder waarschuwing vooraf) naar voren, nee hoor 75 (ben ik de enige die zich daar nogal ongemakkelijk bij voelt?)
Ik zeg bijna zonder adem: “Ik vind dit erg strak.”

“Je hebt toch echt 75”, kirt de verkoopster.
Dan noemt ze mijn cupmaat.

Ik zeg weer dat ik denk dat het een maat kleiner is want dat heeft de dokter toen zo gemaakt.
Het zweet breekt me nu al uit maar ik zet door. Ik krijg 3 dingen in mijn hand geduwd die ik maar moet passen.

“Als je klaar bent druk maar op het belletje.”

Ik druk op het belletje in de veronderstelling dat er een subtiel geluid bij de verkoopster af gaat maar niks is minder waar. Er galt een bel door de winkel en het schaamrood stijgt mij in het pashokje naar de kaken.

Dezelfde mevrouw klopt netjes op de deur en zonder af te wachten zwaait ze deze open. Ik spreek nog een keer mijn twijfel uit over de omvang en zie ook dat de cup ietwat te groot is. Waarschijnlijk begrijpen alleen vrouwen dit: Als een bh omvang te klein en cup te groot is dan valt ineens op dat je rollen hebt op plaatsen waar je ze nooit eerder hebt gezien en je lijf lijkt een metamorfose te hebben ondergaan die alleen als weerzinwekkend omschreven kan worden. De verkoopster plukt hier en daar wat, trekt de schouderbandjes nog verder omhoog en zegt: “Ik denk dat deze precies goed is.“

Ik sta er ondertussen bij als een rolmops. Ik begin weer over de omvang want het zit strak en ik heb hem al op de laatste haakjes. Ik krijg tekst en uitleg, alsof ik nog nooit eerder een bh heb gekocht in mijn leven, dat 75nog-wat gelijk is aan 80nog-wat dus een grotere omvang en kleinere cup zou volgens haar hetzelfde zijn.

Mijn geduld begint op te raken en ik zet mijn laatste troef in. Ik leg haar uit dat ik veel lig en wekelijks veel zenuwpijn heb en het daarom belangrijk is dat iets prettig en aangenaam zit. Dan loopt ze weg en komt terug met een nieuw exemplaar. Ik pas het aan en trek wit weg. Oké, het exemplaar zit fantastisch maar is zo oncharmant dat ik niet eens op het belletje durf te drukken. Ik kleed mij weer aan en loop naar de kassa met de eerste keuzes. Ik reken af en denk bij mijzelf: “Ik pas nog eens rustig thuis en als het niet goed is breng ik ze wel terug.”

Al mijn lepels zijn op voor die dag, ik voel me zielig en ga naar huis. Eenmaal thuis moet ik eerst even liggen om bij te komen van dit avontuur. Daarna pas ik nog eens rustig mijn nieuwe aanschaf. “De omvang los ik wel op met een verlengstukje”, denk ik bij mijzelf. Door de Q koorts (tenminste, ik denk dat het door de Q koorts komt) verlies ik vaak veel gewicht of kom ineens weer aan. Ik praat dan niet over 1 of 2 kilo maar over meer. Ik kijk eens kritisch naar de cupmaat. Nu is hij wat groot maar ik ben ook weer afgevallen.

“Als ik weer op gewicht ben past hij waarschijnlijk perfect.”

Mijn blik gaat van de spiegel naar mijn lichaam en ik kijk neer op dat rare lijf.

“Ach”, denk ik, “van bovenaf ziet het er wel ‘leuk’ uit, een cupmaatje groter.” 😉