Q-koorts

RocQ bottom

Foto door Henry & Co. via Pexels

Het was ‘a hell of a ride’ de afgelopen tien weken. En nog. Waar zijn en/of waren we ineens in terecht gekomen? Er leek geen eind aan te komen.

Persoonlijk vond ik het echt erg heftig. Het voelde alsof ik op alle vlakken zoveel jaar terug in de tijd werd geworpen. Mijn gezondheid denderde achteruit, vriendschappen werden weer opnieuw op de proef gesteld. Dacht ik daarin het ergste te hebben gehad, ben ik erachter gekomen dat het nog veel gekker kan. Er opende zich een zwart gat en daar tuimelde ik blind in. En met mij vele anderen. De relatie tussen COVID-19 en Q-koorts werd en wordt nog steeds gelegd wat enorm veel emoties naar boven haalt.

Ik heb een vrije val gemaakt de afgelopen weken en knalde keihard tegen de grond zodat ik weer (al het goeie komt in drieën?) rock bottom raakte, want dat is iets wat ik dan toch wel geleerd heb om ‘gewoon’ te laten gebeuren, ging zitten en nam een besluit;

Afgelopen week heb ik doorgebracht op Schiermonnikoog. Met een tip in de broekzak van een mede Q-koorts patiënte boekte ik blind een huisje en vertrok. Ik moest weg thuis. Weg van alles. Weg van COVID-19. Weg van alle grimmigheid, weg van Facebook, weg van internet, het nieuws, het nieuwe onbegrip her en der, de negativiteit, weg van patiëntenverenigingen, weg van de antwoorden op de vragen van de Q-kring Uden, gewoon weg. De dagen daar waren een verademing. Ik kreeg weer lucht en ruimte om na te denken. Om mezelf te resetten. En dat is gelukt. Deels.

Op de een of andere manier besef ik nu pas hoe ziek ik eigenlijk ben. Hoe lang ik toch, ondanks de QVS, toch maar ben blijven door denderen, weliswaar vele tandjes lager dan jaren geleden maar toch. Altijd blijven vechten, altijd weer zoeken naar mogelijkheden. En nu? Geen idee. Het voelt als een nieuwe fase. En tegelijk ook niet. Het is weer opnieuw afstemmen.

Mensen zeggen wel eens: “Was ik nog maar jong met de kennis van nu.” Voor mij voelt het alsof ik tien jaar terug in de tijd ben met de kennis van nu. Alleen voel ik me niet jong maar een oud wief (inclusief wandelstok). Tevens heb je niks aan die kennis van nu.

Ik wilde schrijven: Oke, het is nu rocQ-bottom dus kunnen we weer de berg opklimmen. Maar dat ga ik dus niet meer doen. De berg is te hoog voor QVS. Ik ga op zoek naar zijwegen of goed begaanbare voetpaden. En dan maar eens zien waar we uitkomen .