Q-koorts

SchQldig

Ik hoor een vrouw op de radio zeggen: “Als je je goed voelt in je hoofd dan volgt je lichaam vanzelf.”Deze zin hoorde ik al een tijd geleden en is blijven hangen.

Wat zou het toch fijn zijn als we ons simpelweg gewoon goed kunnen voelen in ons hoofd en hoppa, ons lijf volgt vanzelf. Goed voelen in je lijf is 1 ding maar goed voelen in je hoofd gaat ook niet vanzelf. Of wel?

Chronisch ziek zijn heeft nou eenmaal invloed op je stemming. Punt.

Neem nou zoiets als schuldgevoel. Ik voel me schuldig tegenover mijn partner. Zijn begrip is eindeloos en zijn geduld is te benijden. Brengt hij mij naar huis voel ik me schuldig, moet ik vroeg naar bed voel ik me schuldig, vraag ik iets anders voel ik me schuldig. Komt gisteren de thuiszorghulp die haar verhaal verteld…voel ik mij schuldig dat zij bij mij schoonmaakt. Een goede vriendin brengt al een jaar bakjes eten, schuldgevoel.

Op zich zijn ‘dingen’ nooit erg zolang je er geen last van hebt en ik heb last van schuldgevoel. Het is een nieuw proces waar ik in zit en ik weet met mijn verstand dat het wel goed komt, dat alles tijd nodig heeft maar potjandrie…het ‘kost’wel even iets.

Feitelijk is er geen enkele reden om mij schuldig te voelen. Ik hoef mij voor niemand verantwoordelijk te voelen alleen gaat die welbekende “maar” niet uit mijn hoofd.

Misschien moet ik het maar eens toepassen:

“Als je je goed voelt in je hoofd dan volgt je lichaam vanzelf.”

(behalve misschien als je Q koorts hebt 😉 )