Q-koorts

SeQretaressedag

Vandaag is het Secretaressedag. Hoeveel jaren kreeg ik op deze dag altijd een, soms buitensporig groot, soms tegenvallend klein, bos bloemen? Mijn beroep was secretaresse, receptioniste, telefoniste, management assistent, of hoe men het ook wil noemen.

Vijf jaar geleden, in mei 2013, ik vergeet het echt nooit meer, zei ik tegen een collega: “Ik haat het hier zo erg, ik zou bijna wensen dat ik eerdaags de griep krijg of zo…” 13 Juli 2013 zakte ik door mijn benen en op diezelfde dag dacht ik nog: “Ik had het niet uit moeten spreken.” Nu, zoveel jaar later ben ik 100% afgekeurd, ben ik door de hel gekropen om te zijn waar ik nu ben en gek genoeg zou ik die bos bloemen nooit meer willen hebben.

Achteraf begrijp ik wel waarom “men” eerst dacht aan een burn out. Alleen die burn out was niet begonnen in 2006. Uiteindelijk bleek het Q koorts en een kapotte rug en durf ik nu te zeggen: Ik was ook opgebrand. Volledig. Jaren heb ik mijzelf uitgeput, nooit naar mijn lichaam en geest geluisterd, altijd maar werken, dienstbaar zijn, doorbikkelen, alle klachten negeren tot 2013.

En nu? Nu gaan mijn lichaam en geest voor alles. Ik voel me gelukkig. Ik heb gevochten (nog steeds), gestreden, ‘went through hell and back’, ik heb gehuild en gelachen, ik ben domweg doorgegaan met ademhalen, zelfs toen ik dacht dat ook dat maar moest stoppen.

Ik denk dat ik mijzelf vandaag een bloemetje kado ga doen. Nee, geen bloemeTJE, een enorme bos blommen om het leven te vieren!