Q-koorts

Sneeuwbal effeQt

Twee weken geleden deelde ik een verhaal wat ik heb geschreven over Emma. Één van de 13 Q koorts kinderen. Een verhaal wat een enorm sneeuwbal effect heeft gehad doordat met dit verhaal de media is benaderd. Ondertussen zijn ook de winnaars van de blanQies bekend en hun deken is nu per post onderweg. Er is veel gebeurd de afgelopen twee weken, er is veel gezegd en geschreven en ik moest mijzelf even opnieuw herpakken. Dat gaat zo met Q koorts.

Ook afgelopen weekend. We hadden een verjaardagsfeest. Altijd wanneer er een uitnodiging op de deurmat valt zucht ik diep van binnen. Voor mij zijn feestjes geen feest meer. Harde muziek, gesprekken moeten voeren, de confrontatie met het verlangen naar vroeger. Het put me uit tot op het bot.

Dus ook deze avond. Ik merkte dat gedurende het feest er een andere Q koorts sneeuwbal ontstond. De lampen met het flitsende licht van de dj, de “hoe gaat het’s” beantwoorden, de muziek, alles werd me teveel. Het gevecht met mijzelf waar ik geen weerstand meer tegen had door de vermoeidheid en de bijbehorende gedachten die een loopje met mij namen waardoor ik al mijn trucjes vergat en volledig onderuit ging.

Eenmaal thuis barstte ik uit in een huilbui. De figuurlijke sneeuwbal die abrupt tot stilstand komt en uit elkaar barst. Een intens verdriet kwam omhoog over alles wat ik niet meer (aan)kan. Q koorts op zijn hoogtepunt. Natuurlijk voelde ik deze bui al aankomen. Vanaf dat ik Q koorts heb zijn ook mijn emoties grilliger geworden. Meestal ploft het als ik ver over mijn grenzen ben gegaan. Dan is alle weerstand weg.

En dan is er die partner, de man die niks zegt maar alleen maar mijn rug streelt als ik vast zit in een stil maar diep verdriet. “Ik ben niet de enige die ziek is”, dacht ik terwijl ik zakdoekjes vol snoot. Ook hij heeft een beetje Q koorts. Uiteraard zorgde dat voor nieuwe tranen en schuldgevoel. Hij accepteert alles, mijn dagen van liggen, mijn dagen van pijn, de dagen dat ik mijn emoties niet onder controle heb, alleen wil zijn of juist samen, legt dekentjes over mij heen als ik het koud heb, maakt kopjes thee, klaagt niet en vraagt niet.

Niet dat onze relatie zo perfect is hoor, wij hebben andere strijd te leveren. Al met al, ik heb weer een ‘low point’ gehad en misschien was dat wel even nodig. Ik weet weer waar de grenzen liggen en het heeft me geholpen om weer een stukje achter me te laten. Accepteren kan ik dit stuk nog niet maar ik hoef ook niet alles in een keer te doen 🙂

De bijzondere dingen zijn er ook nog. Ik kreeg vandaag een bericht van iemand: “Kan het aanwezig zijn (bij mij) van griep bacteriën schadelijk zijn voor een Q koorts patiënt?” Hoe bijzonder is dat? Iemand die ik persoonlijk nog niet goed ken, heeft de griep en denkt daarover na, durft de vraag te stellen en toont daarmee begrip en interesse.

Weer nieuwe tranen. “We hebben soms allemaal een beetje Q koorts”, type ik…