Q-koorts

Spiegeltje, spiegeltje aan de Q

Foto door Mariana Blue via Pexels

De natuur is de grote winnaar. Het is minder warm, ik ben sinds een maand minder benauwd na een jaar lang een olifant op mijn lijf te hebben gedragen, en de nachten zijn koud. De lucht is blauw en het water is helder. Je leest er nauwelijks iets over in het nieuws.

Vanmorgen 23 maart 2020, een bericht over dat de reclame wereld instort. Logisch. We hebben namelijk geen reclame nodig. We kopen toch wel onze boodschappen. We worden gestuurd door reclame, uit onze eigen wil gehaald, om bepaalde producten te kopen wat de producenten wil.

Corona blijft de zwakke plek op de maatschappij leggen, er zijn er teveel om op te noemen. En ergens juicht mijn hart. Hoe lang zeg ik dit al.

We zitten bovenmatig op social media. Er wordt gescholden, geschreeuwd, veroordeeld. Er wordt ook hulp geboden en mooie acties opgezet. Het haalt het beste en slechtste in mensen naar boven. De ene mens wordt sociaal, de ander het tegenovergestelde. Zowel dichtbij in mijn eigen omgeving als ver weg. We worden teruggeworpen op onze basis en we zijn niet meer gewent om zelf na te denken. We denken door ons geld dat we onaantastbaar zijn maar wij als mens blijven gewoon onderdeel van de voedselketen. Als er in de dierenwereld teveel van 1 soort zijn breken er ook ziekten uit, een aloud gegeven. Doutzen Kroes moet haar excuus aanbieden voor haar uitlatingen maar ik niet. Ik begreep haar heel goed.

In Nederland heden, 23 maart, ruim 3000 bevestigde besmettingen. Bij Q-koorts tussen de 50 en 100 duizend…in Nederland. Met een bacterie die nog steeds niet uitgeroeid is en door de lucht zweeft en waarvan mensen ziek worden door falende beslissingen.

Mensen zijn in paniek, weten niet wat ze met hun tijd aan moeten. Normaal barst het van de burn outs door werk en nu iedereen tijd heeft, de druk even van de ketel is weet niemand wat ze met hun kinderen aan moeten en hun tijd. Mijn tip. Bels eens elke dag twee mensen gewoon om te vragen hoe het gaat. En…het hoeft niet over Corona te gaan. Je hebt dan wat te doen en het vergroot je sociale contacten want geloof me….straks heeft niemand meer tijd voor elkaar en moeten jullie allemaal extra hard jezelf in een burn out werken om de Nederlandse economie weer op peil te krijgen zodat iedereen weer heel veel centjes verdiend.

Of vraag eens aan een chronisch zieke: Hoe doe jij dat nou, hele dagen thuis zijn? Heb je tips?

De hashtag #blijfthuis is leuk hoor maar ik met mijn kwetsbaarheid moet nog steeds naar buiten om mijn boodschappen te doen. Ik woon namelijk alleen en het minimale online bestelbudget daar kom ik niet aan. Ik heb op dit moment van schrijven 20 euro op de bank om tot donderdag boodschappen van te doen. Maar ik ben het gewent en vind het niet erg. Weet je hoe creatief je hier van wordt? Dan koop je namelijk wat nodig is en niet wat je denkt nodig te hebben. Ik wil je alleen maar een ander verhaal voorspiegelen, meer niet.

Er gebeurd veel, meningen buitelen over elkaar heen. Ik heb de wijsheid niet in pacht en laat het inmiddels gelaten over me heen komen. Dit gaat namelijk voorbij. En mijn angst is groter wat er dan gebeurd…